Kafamda Bir Tuhaflık, karanlık, sonu aydınlığa çıkmak için çırpınan sokaklar gibiydi. Sokak lambası ışığında, elinde bozası ile aydınlanmanın temsiliydi Mevlut.
Tüm karakterlerin iç hesaplaşmaları öyle derinde hissediliyordu ki. Haklı haksız, suçlu suçsuz, doğru yanlış yoktu. Herkes griydi biraz. Olması gerektiği gibi.
Karakterlerin ince ince, nakış gibi işlenmesi kitabın kapağını açmak için sebep oluyor. “Gerçek”bir roman okumak isteyenler için tavsiye ederim.