Sema Okumuş
@Semaokms
“Kendi içine bakmaya cesareti olmayan herkesin yaşamı bulanıktır.” Dahası bu bulanıklık dünyayı da bulandırır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kaygılar, korkular, huzursuzluk, bağımlılıklar ve bağımlı olunan şeylere karşı duyulan aşırı ihtiyaç içinde sürüklenmekteyiz. “Uygarlık anlayışımız” içgüdülerinden kopmuş halde ancak farkında olmasak da onlar hiçbir yere kaybolmuyorlar. Sıkıntılarımızın, bedensel ağrıların, unutkanlıkların, zorlantıların ve bizi sebebini anlayamadığımız bir şekilde harekete geçmeye zorlayan düşüncelerin kaynağı tam olarak neresi?
Özetle, ne yaparsak yapalım, rutinden kaçınalım; kaosu hayatımıza davet edip, onu kullanmanın yollarını öğrenelim. Arada bir kaçamaklar, arada bir ihmalkarlıklar da lazımdır. Fazla programlı ve yeknesak bir yaşam, beden sistemimizle uzun vadede bozuşmamıza neden olabilir.
Doğru insan diye bir şey var mıdır?
Vardır:
Sorumluluk sahibi,
Empati becerisi gelişmiş,
Iletişime açık,
Çozüm odaklı,
Bilişsel olarak esnek,
Merhamet duygusuna sahip,
Yeni deneyimlere açık,
Yaşamda anlama ve ideallere sahip,
Şükran duygusu yüksek,
Ahlaki değerleri olan...
Bazen ilerleyebilmek için canının yanması gerekir.
Çünkü insan çoğu zaman ancak acı hissettiğinde durur, bakar ve fark eder.
Canın yandığı anlar; bastırdığın duyguların, ertelediğin ihtiyaçların ve görmezden geldigin sınırların kendini hatırlattığı anlardır. Bu yüzden acı, her zaman bir zayıflık göstergesi değildir; bazen içsel bir uyanıştır.
Psikolojik açıdan bakıldığında, değişim çoğunlukla konfor alanının bozulmasıyla başlar. Acı, mevcut baş etme yollarının artık işe yaramadığını haber verir. "Burada bir şey değişmeli" diyen içsel bir sinyaldir. İnsan bu sinyali duymadan aynı döngüleri tekrar eder.
Ancak iyileştiren şey acının kendisi değil, acıyla kurulan ilişkidir.
Acıyı inkâr etmek de, yüceltmek de iyileştirmez. İlerleme; acıyı anlamaya çalışmakla, ona kulak vermekle ve onun gösterdigi ihtiyacı ciddiye almakla mümkün olur.
Bazen canın yanar çünkü artık kendini ihmal edemezsin.
Bazen canın yanar çünkü eski hâline sığmazsın.
Ve bazen de acı, büyümenin kaçınılmaz bir eşigidir.
İlerlemek her zaman rahat hissettirmez.
Ama her gerçek ilerleme, insanı kendine biraz daha yaklaştırır.