Sena Yorulmaz
@Sena_yor
İnsanız en nihayetinde.
Hayat kısa, kuşlar uçuyor. Kimileri yemek için tekne peşine kimileri ise mükemmellik için yükseklere.
Kitap içinde güzel mesajlar bulunuyor. Bunları da gayet açık şekilde okuyucuya sunuyor. İlham verici olabilir. Ancak benim için fazla etkileyici değildi. Belki yıllar önce okusam daha çok severdim. Ayrıca çevirisinde de bir uyumsuzluk bir pürüz hissettim. Aklımda kalacak kısım ise galiba Jonathan'ın kutsallaştırıldığı ve kimilerinin koşulsuz bağlandığı kimilerinin körü körüne reddettiği o masalsı hikayesi.
İyi okumalar!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tık tık tık..
Bir pencere kenarına oturmuş caddeyi izliyorum. Her bir saniyede takip edemeyeceğim kadar çok insan geçiyor. Kimileri diğerlerine göre daha çok dikkatimi çekiyor. Hikayelerini merak ediyorum. Bu muhtelif insanların muhtelif evhamlarını tahmin etmeye çalışıyorum. Böyle bir kitap... Güzel yanı hayal edebileceğimin çok daha ötesinde tanık oluyorum hikayelerine. Hem onların da kesişiyor yolları. Tabi kimi zaman biri fark etmiyor diğerini. Bir ben biliyorum aynı havayı soluduklarını.
Sonra caddeden iki kız geçiyor. Ellerinde hediye paketleri ve içlerinde hediye kitaplar... Kıkır kıkır gülüşüyorlar. Aynı kitabı hediye ediyorlar birbirlerine. Biri bir akşam masanın başına geçiyor. Bu güzel kitaptan birkaç cümle ile de olsa bahsetmek istiyor. Kitabı yeni bitirmiş ve biraz da afallamış. Abartılı cümlelerden kaçınmak istese de içinden ''okuduğum en iyi öykü kitabıydı.'' diyor. Sonra yılın okudukları ilk kitabını birbirlerine anlatıyorlar. Herkesten ayrı ayrı bahsediyorlar. Jülide onları şaşırtmış, Taner'in kendinden bahsedişi hoşlarına gitmiş. İlk üç hikayenin kesişmesini sevmişler. Bazı cümlelerin altını ikisi de çizmiş. Yeniden okuyorlar bunları. Daha bir sürü şey üzerine konuşuyorlar. Bu konuşmanın ortak noktası ikisinin de kitabı çok beğenmiş olması.
Güzel kitaplar okuduğum zaman ben de yazmak isteğiyle doluyorum. Yazma isteğim ise kitabı açıklamaktan ziyade bende bıraktığı etkiye dair oluyor. Bu kitabın en güzel yanı şaşırtıcı sürprizlerle dolu olması. Mesela bazen İhsan sandıklarımız İhsan değildir. Bazen Jülideler insan değildir. Bazen de köpekler konuşabilir. Yaşam ve ölüm arasındaki çizgi bazen çok kalındır ve bazen çok ince. Bilinenleri paylaşmamak bazen daha iyidir ve tartışmak yerine kendini denize atmak.
Rüyalar mı daha acıdır yoksa gerçekler mi?
Bir kitabın önsözünü atlamışlığım pek yoktur. Kitaplara önsöz yazılmamasını önsöze ihtiyaç duyduğum zamanlarda eleştiririm. Bu kitapta önsöz aramadım ancak arka kapak yazısını da okumadığımı kitap bittiğinde fark ettim. Bu benim için bir cevap anahtarı bulmak gibi oldu. Okurken tespit ettiğim önemli bulduğum yanlara orada da değinildiğini gördüm.
Yabancı, takip ettiğim çevrede çok okunan bir kitap, arkadaşımın okuduğunu görmesem elime almazdım galiba. Çünkü bu tarz kitaplarda beklentim yüksek olduğu için genellikle hayal kırıklığına uğruyorum. Bunun da öyle olduğunu söyleyemeyeceğim. Çünkü ilk birkaç cümlesi dışında kitapla ilgili hiçbir bilgiye sahip değildim. İncelememe de devam ederken bu bilgileri doğrudan yazmayacağım çünkü her kitabın birkaç sürprizi var. Bunları kaçırmak kitabı sıkıcı hale getiriyor.
Başlangıç kısmının beni çok etkilediğini söylemek isterim öncelikle. Bir annenin ölümüne karşı sergilenen soğukkanlılık ve hazır olma durumu bana kalırsa hayret verici. Kaybetme korkusunun verdiği acının kaybetmenin verdiği acıdan daha çok olduğunu düşünüyorum, deneyimlediğimi de söyleyebilirim. Başları bu şekilde anlamlandırmaya çalıştım. Ancak sonrasındaki davranışları dilimin ucuna bir kelime getirdi, olumsuz ekli bir kelime. Biraz zorlayınca kendimi kelimenin "kayıtsız" olduğunu bulup ortalara geldiğimde bunun kayıtsızlık olduğunu düşünüyordum. Konunun buraya varacağını ise hiç tahmin etmiyordum.
Genel manada kitabın baş kahramanını başlarda Katip Bartleby ile kıyaslıyordum ama benzer olmadıkları çok açık. Kitabı bitirdiğimde Bay Meursault'un aslında alışılmışın dışına çıkmış normal bir insan olduğunu düşündüm kitaptakinin aksine. İnsanın nesnelliği, bunun altındaki derinlik çok etkiledi beni. Bir kez ben de nesnel davranmayı, kalıp dışına çıkmayı denemiştim
Nabizade Nazım, gerçekçi romanın öncülüğünü üstlenen yazarlarımızdan. Bunu bir köy romanı yazarak yapmış. Kendisi gerçekçi romanların genelde çirkin işlerle dolu olduğunu ve Karabibik'in bunun zıddını teşkil ederek bir örnek oluşturacağını umuyor. Yazdığı önsöz ile yazarın inceliğini hissedebiliyor insan. Herkes için anlaşılır şekilde yazmak gayesinde olduğunu düşünüyorum çünkü gerçekçi romanın ne olduğunu açıklarken dahi çok basit ve anlaşılır şekilde tanımlama yapıyor. Benim dikkatimi çeken bir yönü de dil ile ilgili görüşü. Bu konuda şöyle söylüyor: "Benim fikrimce her tarafta halkımızın lisanı incelenmeli, toplanmalı ve bir araya getirilmelidir. Bu suretle lisanımızın düzeltilmesi mümkün olur." Bence burası çok önemli hem kitabını neden yazdığına bir cevap niteliğinde hem de dil konusunda halkı öz kabul edip onun incelenmesi gerektiğini söylemesi dikkat çekici. Eşit ağırlık öğrencisi olarak zamanında ezberlediğim şeylerdi. Ilk köy romanı, realist ve natüralist akım etkisinde. Ezberlediğim bilgilerin içini dolduruyor olmak hoşuma gidiyor. Kitabın içeriğinden bahsetmeye başlarsam çok basit bir konusu var kurgusu aynı şekilde. Beni şaşırtan tek şey Karabibik'in bir insan olması diyebilirim. Bir çift öküz almak isteyen köylünün düşünceleri ve bunun üzerine gelişen olay anlatılıyor. Gerçekçi olmak adına dile sadık kalınmış ve kelimeler kullanıldığı gibi yazıya geçirilmiş. Arkaya eklenen lügatçe kısmında bir kısmı açıklanmaya çalışıldıysa da bazı kelimeler anlatımı kesiyordu benim için çünkü kendim anlamlandıramadım. Çok kısa, tek oturuşta okunabilecek bir kitap. Ben kitabın hala okunuyor olmasını ilk olmasına ve bunun edebiyat tarihindeki önemine bağlıyorum.
İyi okumalar!
IKIGAI: Yeni güne başlama sebebi
Kitap, kapağıyla bile sizi kendine çekecek. O toz mavisi ve yanılmıyorsam kiraz çiçekleri ile. Bu kitabı okumak başlı başına bir meditasyon sayılabilir. Ben yalnızca kitabı okumakla dinginlik hissettim. Nefesimi daha derin ve farkında olarak aldığımı fark ettim. Tavsiyelerine uymak istiyorum ve bu çok da çaba gerektirmeyecek görünüyor.
Genelleme yapmadan kendi açımdan bir tespitte bulunmak istiyorum. Bu zamana kadar Japonya ile ilgili yazılan ya da bir Japon'un yazdığı kitap okumamıştım. Dilimize çevrilmiş fazla eser var mı onu da çok bilmiyorum. Ama biraz daha geri planda kalıyor Doğu. Biz Batı'nın eserlerini daha çok takip etmiş benimsemişiz de Doğu'ya yabancı kalmışız sanki. Ben bundan dönmem, böyle devam etmemem gerektiğine inandım bu kitapla birlikte. Çünkü yapılanmaları, hayat felsefeleri, dünyaya bakışları çok farklı. Tabi okuduğum iki tane kitapla bunları böyle rahatça söylemek ne kadar doğru bilmiyorum.
Kişisel gelişim kitapları genelde çok tartışılır. Ne kadar gerekli olduğu, hayatı ne kadar zora soktuğu, ne kadar zorlama olduğu ile ilgili. Çünkü yapılması kolay olmayan ve üstten gelen kurallar koyar. Büyük ve beylik laflar eder. Genelde okuyucuyu kısa süreliğine gaza getirmekten başka işe yaramaz. Yine de fazlaca talep edildiğine göre benim kitabın başında da söylediğim gibi belki yalnızca bunları okumak da insanı motive ediyor olabilir. Birçoğu bireye değil bireyin toplumdaki yerine yönelen kitaplar ki bu da bunları kişisel gelişim değil bir varolma çabası kitabına çeviriyor. Başarmayı dayattıklarından faydalı değil endişe verici buluyorum onları.
Japonların mutlu ve uzun yaşama sırları. Bence budur kişisel olan. Kaygıları bir kenara bırakıp yalnızca bulunduğunuz anda ve kendinizle olmak. Kitap, Okinawa köyünde süper asırlıklar arasında yapılan