Sena gedik
@Senagedikkk
39 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Yakın zamanlarda filmi de çıkan "Küçük Kadınlar" adlı kitabımız yazarımız Louisa May Alcott tarafından bizzat kendi hayatından ilham alınarak yazılmıştır. Hikayemiz Margaret, Jo, Betty ve Amy adlı her biri farklı karakterlere sahip dört kız kardeşin etrafında çerçevelenmiştir. Babalarını İç Savaş'a teslim eden ve anneleriyle birlikte oldukça yoksul bir hayat yaşayan bu dört genç kız, türlü maceralarla bizleri Amerika'nın kırlarına sürüklemişlerdir. Bütün bu maceraların sonunda müthiş bir karakter gelişimi gösteren kızlarımız, küçük kızlardan babalarının "küçük kadınları"na dönüşmüşlerdir. Güzelliğine takıntılı Meg, nasırlı ve yaralı ellere sahip olmasına rağmen güzelliğinden ödün vermemiştir. Hırçın ve delifişek Jo, sakin genç ve fedakar bir hanımefendiye dönüşmüştür. Utangaç Beth müziğine aşkla sarılmış ve utangaçlığını yenmiş, oldukça kibirli Amy ise hayatta mücevherlerden daha güzel şeyler olduğunu anlamıştır.
Yazarımız kitap boyunca savaşın zorluklarından ve insanları nasıl değiştirdiğinden bahsetmiş, bir insanın sahip olduğu en önemli hazinenin erdem ve mutlu bir aile olduğunu defalarca kez dile getirmiştir. Yukarıda bahsettiğim karakter gelişimlerinin en önemli sebebi ise dönemin şartlarında saklıdır. İç Savaş'ta ailelerin çoğu tıpkı yazarımız gibi erkek fertlerini savaşa teslim etmiş, evde kalan kadınlar da 'kendilerine yakışacak' işler bulup geçimi sağlamak zorunda kalmışlardır. Savaş ve yoksulluk Amerika halkını birbirine yaklaştırmış ve bugün kapitalizmin başkenti olan Amerika'yı yaratmıştır. İnsanlar yokluğun da vermiş olduğu zorunlulukla olduklarından daha fazla çalışmaya başlamıştır. Onlar için çalışmak hem bir zorunluluk hem de Protestan ahlakın sınırları içerisinde yapılan bir ibadettir. Kitabımız boyunca da çalışmanın güzelliği ve yüceliği sık sık
Reklam
Nefes aldığı süre boyunca her insan bir yaşam savaşı vermektedir. Kimi açlıkla, kimi ailesiyle, kimi işiyle sınanan, hayatının her günü farklı sınavlardan geçen insanlığın en büyük sınavı ise kendi benliği ile olanıdır.
Kinyas ve Kayra kitabı işte tam da bu noktada kendilerini "kötü" olarak atfetmiş iki insanın insanlıkla ve benlikleriyle olan savaşlarını ele almaktadır. Kinyas da Kayra da kötülük denen cehennemin farklı katmanlarında bulunan ama insan nefreti ve benliğini arama sürecinde birlik olan iki insandır. 20'li yaşlarda farklı kimliklerle ama aynı benlikle Türkiye'den Afrika'ya kaçan bu iki insan çeşitli maceralara atılmışlardır. Kinyas da Kayra da kendilerini uzaydan düşmüş gibi uyumsuz hisseden, varoluşsal sancılar çeken ve dünyadaki zehirleri oksijen olan, ölmek isteyen ama yaşamak için çabalayan iki uyumsuzdur.
Kitap hakkındaki düşüncelerime gelirsek, kitabın ilk sayfasından son sayfasına kadar sık sık yer alan vahşet, cinayet, uyuşturucu, tecavüz gibi etmenler adeta karakterlerin kötü olduğunu unutmamamız için yerleştirilmiş gibiydi. Hakan Günday kendisini ne kadar yeraltı edebiyatçısı olarak tanıtmasa da bu kadar etmenin anca bir yeraltı eserine yakışacağını düşünenlerdenim.
Evet, insanoğlu melekler gibi nurdan yaratılmamıştır. Yaratılışımız gereği içimizde iyilikle kötülük muntazam bir denge içerisinde yaşamaktadır. Kimi insanlar iyi olmak için olağanüstü çaba gösterirken Kinyas ve Kayra içlerindeki kötülüğe yenik düşmüştür. Ne yazık ki Kinyas'tan da Kayra'dan da dünyada milyarlarca vardır. Yine de her Kinyas'ın içinde "normalleşmek" için can atan bir Tolga vardır.
Açıkcası Kinyas ve Kayra sıkı bir bunalımda olduğum süreçte bana eşlik etti. Ben de onlar gibi yaşam içerisinde nedenler arıyordum ve kendi benliğimi tanımaya çalışıyordum. Belki de bu
"Varlığıma nedensizlikten delirdim ben. Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan. Hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi."
"Taşırlar insanları. Kundaktayken, tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur."
Reklam