Başkalarının beklentisi doğrultusunda şekilden şekile giriyor, renkten renge bürünüyorduk.
Peki o halde niye birçoğumuz mutsuzuz? İşte hep onun yüzünden, benliğimiz, egomuz yüzünden. İçimizdeki o 'hep ben ' diyen ses yüzünden.
"Bulutlar zaten yıldızlara intihar ipi takmış ölüler."
"Efendim?"
"Bulutlar, ölü."
"Nereden çıkardın bunu?"
"Tavan benim. Ben karar verdim. Gün boyu ölü varlıkları tavanda sallanıyor işte..."
"Peki... Gri bulutlar?"
"Ölürken pişman olanlar."
"Yağmur?"
"Ölürken pişman olan bulutların ağlaması..."
Seni seviyorum deli gibi değil aklı başında seviyorum
