Semiha Erbil
@Serbil
64 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"Ama insanın gerçekte neleri reddedebileceği ancak o şanslar kendisine sunulduğunda, yani hakikaten seçme şansı bulunduğunda belli olur. Hülasa, ben olsaydım diye başlayan cümlelerin içi, çoğu zaman görülmemiş bir rüyanın yeryüzünde kapladığı alan kadar boştur."
O kadar nahif o kadar içe dokunan bir kitap ki bir yerden sonra onlarla bağ kurup onların yaşadıklarını kendim yaşamış gibi hissettim. Selime'nin anlaşılmak istemesi, Meltem'in sevilmek istemesi ve ikisinin de kendilerindeki soru işaretlerini birbirlerinin hikayelerinde cevaplaması... Çok çok iyi bir kitaptı.
Kendi kendime ne çok şey yapıyordum... Hâlâ da yapıyorum. Her şeyi kendi kendime yapa yapa sonunda yiyip bitirdim kendimi...
Görünüşe göre her ölümden sonra, her doğumdan sonra olduğu gibi, dünya yeniden başlıyor. Öyle olaylardan sonra kişisel takvimimiz değişiyor ve yeni çağlar açılıyor. Şöyle demeye başlıyorsunuz -a, bu babam ölmeden önceydi. Ya da - babam hayattayken. Ya da - iki yıl sonra...
