Serkan Yıldırım
@Serceri
KİTAP TUTKUSU
İnsan ömrü sınırlı ve kitap okumaya ayırdığımız zaman daha da sınırlı. Bu yüzden sana farklı bakış açıları kazandıracak, hayatı, insanları daha iyi anlamanı sağlayacak kitaplar okumak istiyorsun. Bir tavsiye üzerine bir kitabı almak isterken daha başka kitapların da var olduğunu keşfediyorsun ve hepsine birden sahip olmak istiyorsun. Bazen bu istek frenlenemez, önüne geçilemeyecek bir hal alıyor. Bu yazarın kitaplarını alıp okumalıyım, şu yayınevinin kitapları, baskıları, çevirileri kaliteli oluyor derken bir bakmışsın bir sürü kitabın oluyor... Neden insan bu kadar çok kitaba sahip olmak ister, yaşamaktan korktuğu için kitap okuyarak mı bu boşluğu doldurmak ister veyahut yalnızlığın getirdiği bir durum mudur kitaplara gömülmek. Herhalde her insanda farklı bir seyri var kitapların. Bahsi geçen kitapta bir akademisyen gizemli bir kitabın hikayesi peşine düşüyor. Koleksiyoner kitapçılarla tanışıyor ve kitabın hikayesine ulaşıyor. Kitaplardan inşa edilmiş bir ev bir kadın yüzünden ya da bir aşk uğruna balyoz darbeleriyle yıkılıyor. Bencede kitapların içinde ne yazılı olduğundan ziyade size ne hisettirdikleri daha önemli. Umarım güzel zamanlarda hep güzel kitaplar eşlik eder yaşam uğraşımıza...İ
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ha Cik?
Belli belirsiz bu kitabın ödül aldığını ya duydum ya okudum bir yerlerde. Kitapçıda denk gelince aldım. İnce bir kitap. 85 yaşındaki yaşlı bir kadının yalnızlığı, çocukluğuna yaptığı geri dönüşler ve yalnızlığını, anılarını paylaştığı yaralı bir kuş, bir karga, yeşil düğmelerden gözleri olan bir ayıcık ve pötikareli montu olan bir kız çocuğu... Ve şehrin kaosu, bitmeyen korna sesleri, egzos dumanları, kalabalıklar... Yaşlı kız gün boyunca pencersinin önünde oturup dürbünüyle sokakta olan biteni takip eden normal bir rutini var. Kalabalıklardan, insanlardan kaçıp bu eve sığınmış ve kitaplarıyla hemhal olmuş. Yaban hayatından çıkıp şehrin içine gelen karaca, domuzlar ve ayının yakalanış biçimleri, onlara yapılan eziyetler kadıncağızı ürkütüyor. İnsanların hayvanlardan daha vahşi olduklarını düşünmeye başlıyor. Ve kendisi ile o hayvanlar arasında bir bağ kuruyor. Yaşadığı evden dışarı çıkarak kaosa dahil oluyor ve vahşiliğin kendisini teslim alacağı anı beklemeye başlıyor...
Muhterem
Yaşar Kemal, kimsesiz çocukların peşine düşmüş, onlarla röportajlar yapmış, onları anlamaya, geçmişlerini öğrenmeye çalışmış. Yoksulluğun, bataklığın içinde bulunan bu çocukların yaşadıklarını, hissettiklerini okuyucusuna ulaştırmış belkide bu bağlamda okuyucuda bir farkındalık, duyarlılık oluşturmak istemiş. Her birimiz bu toplumun bir parçasıyız. Her gün sokaktan geçerken bu çocukları görüyoruz kimi simit satıyor, kimi çöp tenekelerinden birşeyler çıkarmaya çalışıyor, kimi dilencilik, kimi boyacılık, kimi ise bali çekiyor. Tüm bu olup biteni görmemize rağmen görmezden geliyoruz o kadar çok kendimize odaklanmışızki her vakit kendimizi koyuyoruz evrenin odağına. Allahın askerleri geçmişte vardı, şimdide var bu sistem devam ettiği müddetçe var olacaklar. Umarım bu dönen koca çarkın dişlileri çocukları alıp öğütmez...