Serkan Yıldırım
@Serceri
Öğretmen
Lisans
52 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
İnsanın İçindeki ve Dışındaki Evren
İnsan hayatında öyle günler vardır ki unutulmazlar, tüm hayatınlarına sirayet eder. Doğum, ölüm, hastalık, göç, kavga, deprem ya da başka diğer felaketler bu önemli günlerin oluşturur. Bu bahsi geçen günler insanoğlunun ömür adı verilen kısa hayat yolculuğunda milattır. Hep o önemli olayın öncesi ve sonrası vardır. Romanın içerisinde çeşitli millatlar, hikayeler var. Kadim bir hastalık olan bir başkasının mutluluğunu kıskanma olayı uzaysal bir boyut kazanmış. Kimi zaman bir yazar başka bir yazarı, kardeş abisini bu kıskanmak olayı yüzünden derin, telafisi olmayan felaketlere sürükleyebiliyor... Bir iftira yüzünden çocukların babalarını kaybetmesi yürek burkan bir hikaye. İnsanın hayat hikayesinde bu tür trajediler süregiden bir durum. İçinde yaşadığımız ya da yaşamak istediğimiz rejim teoride eşitlikten, güzel yarınlardan bahsedebilir fakat ne yazık ki pratik ve yahut yaşanagelen hep tersi yönünde olmuştur. Kıskançlık insana dair bir marazdır belkide bu marazdır millatlara neden olan...
Reklam
Karmaşanın İçindeki Işık
Ağır ilerleyen bir roman. Sanki hayatın bütün sihrini, insana ait tüm bilinmezleri çözüme kavuşturmuş bir yapıt. Jeferson adı verilen bir kasabaya sonradan gelip yerleşen ya da hayatlarının bir kesitini orada geçirenlerin hikayesi ele alınmış gibi. Her birinin o kasabada bulunma nedenleri farklı. Karakterlerden bazılarının kasabaya ait tarihsel bağları var ve bu bağlar sıkıca bağlamış kasabayı onlara sanki. Halbuki derin bir yalnızlık sarmalı içerisindeler. Farklı bir roman tekniği var. Önce olay anlatılmış. Daha sonra olaya yön veren karakterlerin geçmiş yaşantıları aktarılmış. Ayrıca yazar romanı bir tür şiirsel dil kullanarak yazmış gibi. Karmaşa dolu hayatların ışığından geleceğe dair umut süzülmeye çalışılmış. Karmaşık kafaların okurken daha bir karışacağı kitap. Ağır ve ilerlemiyor bu yüzden tavsiye etmiyorum.
Beynimin Kıvrımlarındaki İzler
İtiraf etmeliyimki kitap konusu itibariyle biraz bana ağır geldi. Genelde fantastik içerik barındıran yapıtları sevmem. İsterimki herşey insana dair olsun, insanı anlatsın, somut olana çara bulsun. Hani gördüğümüze derman üüretememişken uçuk kaçık şeyler dçiye nitelendirdiklerime zaman ayırmak hep saçma gelmiştir.
Fakat yoğunlaşınca insana, düşünceye bir sınır çizmek oldukça zor. Herkes farklı şekillerde anlatabilir derdini. Bu kitapta öyle herhalde farklı bir şekilde anlatmış derdini bana göre.
Totaliter bir rejim söz konusu hikayede, insanların düşünmesinini, ortak bir hafıza, kültür geliştirmesini istemiyorlar. Bu yüzden kitaplar yasaklı. İtfaiyecilerin görevi ise mevcut kitapları bulmak ve yakmak.
Kitap 1952 yılında yazılmış. Herhalde Nazilerin ari bir ırk yaratmak uğruna kitapları yaktıklarını biliyor olmalı.
Televizyonlara gömülmüş, asosyal, sorgulamayan, düşünmeyen bir insan ideali yaratmak bu totaliter rejimin amacı.
Kahramanımızın bir kız ile tanışması sonucu kafasında bazı soru işaretleri oluşuyor ve çevresini sorgulamaya başlıyor. Olaylar bundan sonra gelşiyor. Sen niçin sorular soruyorsun, sen niçin düşünüyorsun, niçin dünyayı daha karmaşık hale getiriyorsun. Biz hem senin adına düşünür hem de senin adına senin için en iyi kararları alırız. Sen keyfini sür yaşamanın gerisni kafaya takma.
Yaratmaya çalışılan toplum ideali neden ise bana pek uzak gelmiyor. Hem geçmişte hem günümüzde bunu somut şekilde görmek mümkün.
Kitabın en etkileyici kısmı benim açımdan insan ölmeden evvel bu dünyada bir iz bırakmalı diyor. Çim biçen birisiyle bir bahçıvan arasındaki farka değiniyor. Bende çevremde, kafamda o izleri sürüyorum, bulmaya çalışıyorum. Sonra acaba ben nasıl bir iz