A.KIL
@Seretan34
-Neler okuyorsunuz efendim?
+Kelimeler, kelimeler, kelimeler!
x Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor!
t-bırak artık kelimeleri.. cümleler kur. insanları tanı.. kapını çalan insanları içeri al...
137 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Çağrı yayınları baskısı için ,  Servet-i Fünun edebiyatının önde gelen bir şairinin bugünkü türkçeye çok uzak olan ifadelerini neden ayrıca bir sözlük olarak kitabın arkasına iliştidiklerini anlayamıyorum. Bu şekilde okunurluğu çok zorlaştırmışlar oysa her şiirin altında gerekli tamlamaları ve bugüne yabancı kelimeleri verseler okunması ve anlaşılması daha kolay olurdu.
Bunun haricinde şiirler güzel, dönem hakkında fikir edinmek isteyenler için olmazsa olmaz bir bakış veriyor.
Tevfik Fikret’in oğlu Halûk’a hitaben yazdığı şiirler, sadece bir çocuk için değil, “ideal bir prototip" olarak türk gençliği için yazılmıştır.
Şaire göre Batı medeniyeti, fen, bilim ve teknik; karanlıktan kurtulmanın tek yoludur. Kendi neslinin yorgun olduğunu düşünür ve tüm umudunu yeni nesle, yani oğlu Halûk’un şahsında sembolize ettiği Türk gençliğine bağlar.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Boşanmanın İronik Uzlaşı Zorunluluğuaile evlilik boşanma
Boşanma oranlarının hızla arttığı günümüzde, ebeveyn ayrılığının çocuklar üzerindeki etkilerini hem aileler hem de yasa koyucular için bilimsel bir çerçeveye oturtan yol gösterici bir çalışma. Aslında kitap, geniş bir derleme makalesi niteliğinde, zengin bir kaynakçaya dayanıyor. Ancak kaynakların çoğunlukla 90’lı yıllarda ve ABD’de yapılan araştırmalardan oluşması, iletişimin ve sosyal yapının hızla değiştiği son 30 yılı düşününce, revizyon ihtiyacı hissettiriyor. Yine de kitabın ana teması olan "boşanma sonrası çocukların girdiği stres" gerçeği, zamandan ve mekândan bağımsız bir geçerlilik.
Kitaptan çıkardığım en pratik ve hayati sonuç; boşanmanın aslında iki yetişkin arasındaki ilişkinin bitmesi değil, sadece şekil değiştirmesi olduğu ve bunun ebeveynler tarafından anlaşılması gerekliliğidir. Ebeveynlik söz konusu olduğunda, tarafların kişisel çatışmaları ve öfkeleri bir kenara bırakıp, çocuğun ihtiyacı olan ilgi, sevgi ve disiplin gibi konularda ironik bir şekilde "uzlaşmak" zorunda olmaları kitabın en can alıcı noktasını oluşturuyor. Çocuğun mutluluğu için sorunlu bir evliliği sürdürmeye zorlanmak ne kadar yanlışsa, çocuk üzerindeki etkileri hesaba katmadan, aile koşullarını kökten değiştirecek bir boşanma kararı vermek de aynı derecede hatalı görünüyor.
Sonuç olarak bu kitap, boşanma sürecini ve sonrasını çocuk odaklı bir bakış açısıyla yönetmek isteyen herkes için kıymetli araştırma bulguları sunuyor. Özellikle boşanma sonrasında nelere dikkat edilirse bu sürecin sorunsuz atlatılabileceği konusundaki bilgilendirmeler, bir ebeveyn olarak benim için de en aydınlatıcı kısımlar oldu. Çocukların bu değişim sürecine uyumunu sağlamak ve süreci en az hasarla atlatmak isteyen her ebeveyn için faydalı bir kitap.
Malikâne ya da buna benzer bir şey...
Kitabın , insan zihnini dört katlı bir "Malikâne" benzetmesiyle anlatıyor.
Üstün Duyu: 6. his, ya da içgörü en önemli rehber olabilir.
Beden Kaynaklı Farkındalık : Sadece mantığınla değil, bedeninin verdiği sinyallerle (sezgiler, fiziksel tepkiler) kararlar almayı öğretiyor.
Duygu Yönetimi: Duyguları bastırmak yerine onları bir güç kaynağı olarak nasıl kullanabileceğini anlatıyor.
Travma ve İyileşme: İçindekiler listesinde yer alan "Hepimizin İyileştirmesi Gereken Travma" bölümü, modern insanın taşıdığı kronik stres ve geçmiş yüklerle nasıl başa çıkılacağına dair pratik yollar sunuyor.
Erkeklik ve Maneviyat: Eğer bir erkeksen veya hayatındaki erkekleri anlamaya çalışıyorsan, "Erkeği Kurtarmak" bölümü toplumsal beklentilerin yarattığı duygusal boşlukları anlamak için çok değerli.
Kayıtsızlığın BaşkaldırısıYeraltı Edebiyatı
23 dakikada bir metrelik kutuyu doldurma standardı, çalışarak kendini topluma kabul ettirme zorunluluğu, “öteki” olmanın kabul edilmezliği, sabahları çalan saat, kalkmak zorunda kalınan iş, başında dikilen amir, masa başında tükenmeyen evraklar… İnsan her gün biraz daha bu çarkta öğütülüyor, iş görmez hale gelene kadar, o gün geldiğinde ise kimse seninle ilgilenmiyor, amirin yerine birini bulmaya çalışıyor zira en önemli şey sen değilsin devam etmesi gereken işler. Kapitalist düzen ve bürokrasi, bireyin ruhunu usul usul kemiriyor.
Henry Chinaski, bu düzene kayıtsızlığıyla başlı başına bir tehlike. Ne dünyayı kurtarma derdi var ne de devrim planları. Onun direnişi, tam tersine kayıtsızlıkta saklı. Postanenin ve memur hayatının, kuralların, sistemin saçmalıklarıyla alay ediyor, onun küçük ama gerçek başkaldırısı oluyor.
Bukowski süslü sözlere başvurmadan, işçilerin, memurların, sıradan insanların yaşadığı sıkışmışlığı bütün çıplaklığıyla gösteriyor. İçki, kadınlar, uykusuz geceler, bir türlü yakalanamayan huzur, küçük taşralı ahlakı… Ve tüm bunların arasında sisteme karşı duyulan alaycı bir öfke.
Postane, sadece bir serserinin hikâyesi değil; çoğumuzun hayatına değen işyeri sıkıntılarının, sabahları uyanmak zorunda olmanın ve hayatın rutinine sıkışmışlığın edebiyata yansıması. Bukowski’nin başarısı ise bu gerçekliği amerikanca yalın bir biçimde büyük sözler söylemeden yapması.
Yıllar sonra okumak yine keyifliydi.
Babalığı babalarımızdan öğrenemiyoruz!Çocuk Gelişimi
Babalık sosyokültürel bir olgu; çevreyle gelenekle mahalleyle çok ilintili. Babamın babasıyla olan ilişkisi ile benim babamla ve çocuğumla ilişkim son derece farklı. Dolayısıyla değişken bir olgu evet ama burada sorulması gereken soru değişen ve değişmeyen olgularla ben, bugün ve yarın, çocuğum için en iyisini nasıl yaparım?
Geleneksel babalık fos çıktı, sosyal medyada da birbiriyle çelişen öneriler veren uzmanlar arasında kalıyoruz. Bu anlamda bu kitap çok önemli bence, eminim herkesin kendi payına faydalı öneriler vardır. Bana göre en önemli iki şey: tutarlı ve duyarlı olmak. Orda onun yanında olmak ve onun bunu bilmesi.
Bir şey daha: Burada babalık öğrenilen annelik doğal bir şeymiş gibi bir mesaj çıkmamalı; eğer annelik çocuğun beslenmesi, temel ihtiyaçlarının giderilmesiyle sınırlıysa e tamam o zaman! Doğrusu; babalık değil “ebeveynlik” öğrenilen bir şey! Ve anne baba öncelikle kendini geliştirmeli ve rol model olduklarını her hareketlerinde hatırlamalarıdır.