Sergen Yıldız
@Sergenselvi
10 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Muhteşem bir kitap çünkü hissettiğimiz ve ifade edemediğimiz bir duyguyu her yönüyle anlatıyor. Bir yere ait olamamak, samimiyetsiz ve gösteriş budalası insanlara maruz kalmak, herkesin bir role bürünmesi ve o rolün gereğini yaşaması yüzünden insanlara yabancılaşmak... Kimse olduğu gibi olamadığı, hissettiği gibi yaşayamadığı bir dünyada kaçıp gitmek isteyen bir ergenin gözünden birkaç güne tanık oluruz. Ancak bunlar ergenlik sancıları değildir. Çok daha derinlerde bir samimiyet arayışıdır. O samimiyeti ise çocuklarda bulur, daha doğrusu birisi ölmüş olan iki kız kardeşinde. Çünkü onlar oldukları gibi yaşarlar. Kitabın tek kusurlu tarafı düblaj Türkçesi ile çevrilmiş, aşırı sansürlü halidir.
Belki Bu kitap Mantıku't-Tayr kadar sembolik bir anlatımı yoktur ama karakter bir yolculuğa çıkar, bu yolculuk aynı zamanda kendi içindeki yolculuğa dönüşür. Zaten Zen felsefesi ile çok içli dışlı olan Salinger, aslında arayışın romanını yazmıştır. Ancak öncelleri gibi bir cevapla bitmez bu arayış. Cevaba ulaşamamakla biter.
Bir de kitapta şöyle bir söz geçer. “bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olaydı da, canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap bence gerçekten iyidir.” Gerçekten de öyle hissettim. Ancak Salinger'ın hayatını insanlardan kaçarak geçirmesi biraz ironik oldu.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Reklam
Bu kadar eski bir yapıtın hala canlılığını ve eğlencesini koruyor olması beni çok şaşırtıyor. Çünkü iyi eserler kendisinden sonra yapılan sinema, dizi ve tiyatro oyunları için yağmalanır. “Esinlenen!” ve “İlham alan!” yazarlar neredeyse noktasına virgülüne kadar kopya edip seyirciye binlerce kez satmaktan yorulmazlar. Buna ek olarak komedi gibi çabuk eskiyen bir türde yazılmış olmasına rağmen Ayı ve Tütünün Zararları hala komik, hala çok canlı. Okurken çok eğlendim.
Sade, basit ve tatlı…
Tolstoy bir zamanlar büyük bir yazardı elbette. Ancak bu kitabı yazdığı yıllarda hayatının son dönemine girmişti. Bu dönemde manevi bir kriz içerisideydi ve zihinsel bir dönüşüm yaşıyordu. Ölüm yaklaştıkça dine daha fazla yaklaşmış, varlığın anlamı ve ölümden sonrası üstüne kafa yormaya başlamıştı. Ahlak üzerine farklı dinlerden okuduğu içerikleri kendi geliştirdiği tek bir ahlak felsefesi altında topluyor, hatta bir nevi bir mezhep oluşturuyordu. Dolayısıyla bu dönemde edebiyat Tolstoy için farklı bir anlama geliyordu, yazı yazmak bir sanat değil bir irşad aracıydı. İşte bu kitap böyle bir dönemde yazıldı.
Bu yüzden bu kitap bir öykü kitabından çok menkıbe veya masal kitabına daha yakın. Açıkçası bu kitabın öykü olarak kategorize edilmesi bile yanlış. Mesnevi tarzı mesaj kaygısı güden basit hikayelerden oluşuyor ve insana çok üsten bakan bir dille öğütler veriliyor. Sanatsal bir derinlikten çok manevi bir derinliğe sahip…
Eğer edebiyatı biraz anladıysanız öykünün ve romanın bir öğüt verme aracı olmadığını bilirsiniz. Ülkemizde bu kitabın çok sevilmesinin nedeni de zaten Mesnevi tarzında hikayelere benziyor olması. Ancak kısa öykücülük perspektifinden teknik olarak bakarsak, oldukça zayıf ve başarısız hikayeler…
Ne zaman bir Haldun Taner öyküsü okusam hem çok eğlenirim hem de şok olurum. O her hikayesinde olduğu gibi bu hikayesinde de insanımızın bir röntgenini çekmiş, zaaflarımız, iki yüzlülüklerimiz, defolarımız ayan beyan ortaya çıkmış. Bu öykünün kurmaca olduğuna inanmak benim için çok zor... Sanki bu olaylar bir yerde aynen yaşanmış ve ben de bir şekilde bu olaylara şahit olmuşum gibi hissediyorum. Bir mizahi öykünün böyle gerçek olması beni şaşırtıyor. Diyaloglar ve anlatım tarzını sanırım anlatmaya bile gerek yoktur. Başka bir ülkede doğsa bugün kitapları yüzlerce dile çevrilmiş olurdu.
Zengin bir genç tarafından iğfal edilen kimsesiz bir kız çocuğu için mücadeleye başlayan mahallelinin finalde geldiği durum hem çok komik hem de çok acıklı. Çünkü bizim iyi insanımız bile bir duruş sahibi olamıyor galiba…
Benim, senin, bizim çaresizliğimiz üzerine bir öykü…
Vatan Kurtaran Şaban kitabının onlarca yıl öncesinden attığı taşların hala kafa göz yarması bizim makus talihimiz midir, bilemem. Ancak bunca yıl boyunca hiçbir şeyin değişmemesi hayatımızın kocaman bir kabareden ibaret olduğunu açıkça gösteriyor. Haldun Taner kabarenin hızlı tüketilen, eskiyen rafine bir komedi olduğunu söylerdi. Ancak bugün görüyoruz ki hiç eskimeyen, hala zevkle okunan, yazıldığı çağdaki hiçbir siyasetçi aktif siyaset yapmadığı halde, hala çok iyi bir siyasi taşlama olan bu kitap belki de edebiyatımızda hak ettiği değeri görememiş en önemli eserlerden birisidir. Oyun o kadar iyi ki, bugün bile yasaklanabilir gibi duruyor. Bu topraklardan bir Haldun Taner geçti. Onun çağına yetişemedim ama fark etmez. O diyeceğini dedi. Ne zaman içim daralsa, canım sıkılsa, bir kitabını açar okurum. İşte o zaman Haldun Taner kanlı canlı karşıma oturur ve benimle samimi bir sohbete girer. Hayata dair birçok şey söyler. Trajedimi yumuşak espirilerle komediye çevirir.