Rüzgarın dinlendiği yerde kendimi en baştan dinleyesim var. Mutlu olmak üzere çiçekler arasında savrulmuş rüzgar. Arının rüzgardan bir farkı olmalı. Arı mı rüzgar mı oldum kim bilir? Amma süratli geçiyor ömür dedikleri; şimdi ben yazayım, biraz da sen oku. Kalem çünkü bu, mürekkebine kattığım menekşelere minnet borcudur.
Gittikçe yalnızlaşıyorsunuz insan kardeşlerim
Ne bir ortak sevinciniz kaldı sizi çoğaltacak
Ne bir içten dostunuz var acınızı alacak
Unuttunuz nicedir paylaşmanın mutluluğunu;
Toprağı rüzgârı denizi göğü
O her zaman bir insanla anlamlı
Tükenmez bir hazine gibi kendini sunan doğayı Unuttunuz, gömülüp günlük çıkarların
Ve ucuz korkuların kör kuyularına
Daraldıkça daraldı dünyaya açılan pencereniz.