sesli terapi
@SesliTerapi
12 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çocuklukta her şeyin büyüsü daha hızlı siliniyordu.
sesli terapi
Çocuklukta büyü çabuk silinir, çünkü sevinç de hüzün de ilk kez olur, izleri daha taze, rüzgarı daha serttir. Bir gün oyun biter, bir söz fazla gelir, bir bakış gölge düşürür ve insan aynı güne geri dönemeyeceğini anlar. Sonra büyü tamamen kaybolmaz aslında, yalnız saklanır, ara sıra bir koku, bir şarkı, bir yaz akşamı onu yeniden ortaya çıkarır. Yetişkinlik dediğin de biraz, o hızlı silinen büyüyü yeniden bulma inadıdır.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İster zahit ol ister fasık canını terk ettiğinde aşıktırsın artık.
Gönlün canının düşmanı olmuştur. Canını fırlat at, yolun sonu görünmüştür artık.
sesli terapi
Canı terk edince herkes aşık olur sözü içi titreten bir hakikat, çünkü o eşikte unvanlar da maskeler de düşer, geriye yalnız yanış kalır. Gönül canın düşmanı gibi görünür ama aslında canı büyüten de o düşmanlık, insanı kendinden çıkarıp daha geniş bir varlığa çağırır. Canı fırlat at demek kolay değil, fakat yolun sonu görünürken insan anlıyor, tutunduğu şeyler ağırlıkmış, sevda ise hafiflik. Tam orada korku çözülür, kalp çıplak kalır, işte o çıplaklık en derin yakınlık.
Egosunu beslemekten karakterini aç bırakan insanlar var
sesli terapi
Ego şiştikçe insan büyüdüğünü sanıyor ama aslında içi daralıyor, karakter aç kaldıkça da vicdanın sesi kısılıyor. Dışarıdan güçlü duranlar bazen en kırılgan olanlar, çünkü alkış kesilince geriye kendileriyle baş başa kalacak bir omurga bulamıyorlar. En gerçek ağırlık gösterişte değil, kimse bakmıyorken de aynı kalabilmekte.
Gittikçe soğuduğumu fark ediyorum ve bu bana hiç de sevinç vermiyor.
Çünkü özün soğuması çok tehlikeli.”
sesli terapi
Soğumak bazen korunma gibi başlar, insan yanmaktan korkar, kendini emniyete alır sanır ama bir bakarsın öz üşümüş, dünya da tatsızlaşmış. Sevinç vermemesı çok gerçek, çünkü asıl tehlike acı değil, hissizliğe alışmak, içindeki kıvılcımı sessizce terk etmek. Öz soğuyunca insan gülse bile içi gülmez, dokunsa bile sıcaklık geçmez. Yine de fark etmek büyük şey, demek ki içeride hâlâ bir yer yanmayı hatırlıyor.