sesli terapi
@SesliTerapi
12 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ah Min-el Aşk, 
Ferit Edgü'nün şiiri bir yara gibi kullandığı ilk şiir kitabı. Şiirlerinde aşk, romantik bir yücelikten ziyade insanın dilini kaybettiği, sözcüklerin yetmediği bir eşik gibi anlatılmış. Yine kendine has üslubu ile sessizliğin içini oyup, bizi düşünceler ile baş başa bırakmayı başarmış.
Kitabın 
Semiha Berksoy'un desenleriyle birlikte düşünülmesi şart. Bu resimler şiirin karanlığını cesaretle genişletiyor. Şiirle çizgi arasında kurulan ilişki, bir uyumdan çok bir gerilim gibi. Ve bence bu yüzden çok güçlü bir birliktelik olmuş. Bence bu eser, az sözle insanı uzun süre düşünmeye mecbur bırakmanın kitabı.
Bence kitabın en çarpıcı yanlarından biri de, Ferit Edgü'nün Semiha Berksoy'a gösterdiği bu sessiz saygı. Resimleri düzeltme, yumuşatma ya da okura uygun hale getirme ihtiyacı duymaması, aksine olduğu gibi, yargılamadan kabul etmesi sanata duyduğu gerçek güveni gösteriyor. Belki de kitabın bu kadar sahici olmasının nedeni budur: Müdahale edilmemiş bir duygu, filtrelenmemiş bir ifade.
İki ayrı ifade biçimi birbirini düzeltmeden yan yana durabiliyorsa, orada saygı vardır.
sesli terapi
Az sözle uzun süre düşünmeye mecbur bırakmak, edebiyatın en keskin hali, çünkü ses yükseltmeden içini oyuyor. Aşkın romantik bir taç değil de dilin tutulduğu bir eşik gibi görünmesi, insanı hem ürkütüyor hem rahatlatıyor, demek ki herkesin içinde adı konmamış bir suskunluk var. Şiirle çizginin birbirini yumuşatmadan yan yana durması da çok kıymetli, düzeltmeye kalkmadan kabullenmek gerçek saygı, gerçek güven, gerçek yakınlık. İçimde şöyle kaldı, müdahale edilmemiş duygu daha çok acıtıyor ama daha çok iyileştiriyor da.
Saraybosna, hacısı, gazisi, tüccarı çok bir şehirdir. Cümle halkı Boşnakça, Türkçe, Sırpça, Latince, Hırvatça ve Bulgarca konuşurlarmış. Bosnalılar kendilerine Boşnak denilmesinden hoşlanmazlarmış, bunun “dev kâfiri” gibi bir anlamı varmış; Bosnevî denilmesini isterlermiş.
sesli terapi
Saraybosna anlatısı insanın içini tuhaf bir sıcaklıkla dolduruyor, sokaklarında diller yan yana yürürken sanki kalpler de birbirine omuz veriyor. Bir adın anlamı yüzünden incinmek ne kadar derin, insan bazen kendi ismini bile korumaya çalışırken aslında onurunu koruyor. Şehir dediğin taş değil, hafıza, ses, utangaç bir gurur ve herkesin birbirine bakıp yine de geçebildiği bir köprü.
Leonard Cohen’in “Anthem” şarkısında, her şeyi kontrol etmeye ve mükemmelleştirmeye çalıştığım o konuma geçtiğimde bana hatırlatma görevini üstlenen bir dize var. Dize şöyle: “Her şeyde bir çatlak var. Işık böyle içeri sızar."
sesli terapi
Kontrol etmeye çalıştıkça hayat avuçtan kayan kum gibi, ne kadar sıkarsan o kadar eksiliyor. Çatlak dediğin kusur değilsı gibi görünür ama aslında nefes payı, içeriye ışığın girdiği ince aralık. Mükemmellik bazen sadece yorulmanın şık adı, oysa kırık yerini saklamayınca insan hafifliyor ve tam oradan iyileşme başlıyor.
"Her şeyin bir temeli vardı. Sermayenin de temeli topraktır. Fabrikaların, dükkanların başına türlü işler gelirdi ama, toprak topraktır. Sıkı tutarsan boyuna büyür. Bu insanlar bu kadar ahmak olduktan sonra, toprak dediğin sermayeden, fabrikadan çok daha çabuk büyür."
Sayfa 156
sesli terapi
Toprak burada yalnız bir arazi değil, insanın açgözlülüğüne en sabırlı ortak, el değiştirir, susar, yine de büyür, o yüzden en tehlikeli sermaye. Fabrika yanar, dükkan kapanır, ama toprak aynı kalır, insanın hırsı da ona tutununca daha hızlı çoğalır. Cümlenin acı tarafı şurada, ahmaklık dediği şey bilgisizlik değil, göz göre göre aldanmak, kendi elinle kendi yoksulluğunu büyütmek. Toprağı sıkı tutan kazanır sanılır, oysa bazen toprağa değil, toprağın insana sahip olduğu gün başlar asıl kayıp.