Sitare Vüsal
@Setare_
Azerbaycan dili ve edebiyatı öğretmenliği
Hazar universitesi
5 Kasım
70 okur puanıOcak 2020 tarihinde katıldı
"Merhamet keskin bir kılıç; merhamet gösterenin kabzasından tuttuğu ama karşı tarafı yaralayan bir kılıç. Peygamber, veren el alan elden üstündür dememiş mi? Amerikadan gelen meleğe duydukları soğukluk da bundan değil mi? Hristiyan merhametine güvenmemelerinin sebebi bu değil mi? Çocukluğumda babamdan dinlediğim ve hiç anlam veremediğim bir hikaye vardı: Hz. Aliye (r.a), falanca kişi senin için kötü sözler söylüyor demişler. Hayret etmiş, oysa ben ona hiçbir iyilikte bulunmadım ki demiş."
İstanbulda keçmişini gizlədib müasir yaşama güvənən İbrahim, uşaqlıq dostu Hüseynin ölüm xəbərini işlədiyi qəzetdə eşidərək Mardinə yollanır. Hüseynin həyatını araşdırmaq üçün baş vurduğu yolda öz həyatı da dəyişir.
Özü ilə mübarizə aparan İbrahim, həyatı öncə məhəbbətə sonra ölümə yazıb, Mardində başlayıb Amerikada bitən Hüseyn, acıları bütün elə yayılan, öz südü ilə bəslənən Mələknaz; Livanelinin hariqə üç obrazı.
Kitabı bitirəndən sonra uzun və ağrılı bir yuxudan oyandım sanki. Mardinə getdim. Neçə din dəyişdirdim. İbrahimlə yollara düşdüm, izlədim Mələknazı, Ayseli, Jolieni. Hüseynlə birgə mən də qızı evə gətirməyin yollarını axtardım. Dinləri ayırana, təbəqələşmiş həyatı dinləri bəhanə edib, min cür qayda çıxarıb daha da bərbadlaşdırana lənət oxudum. Amma hirsim heç kəsmədi. Ədalətsiz dünya deyib bağladım kitabı. Hamı gözlərini açıb həyata qayıdır,mən isə gözlərimi yumub özümə döndüm.
"Mən bir insandım." deyən Hüseynə qarşı mən də "Mən bir insanam" deyə üsyanımı yazdım, yaşamağa söz verdim.
Bütün Meleknazlara..
Bir dəfə demişdim ki, oxuduğum kitab sayısı qədər həyat görmüşəm, el gəzmişəm, cild dəyişdirmişəm. Huzursuzluğu da bitirəndə neçə cür din dəyişdirdim gəldim..
Kitab nə qatdı, o öz yerində, təhlil gününə qalsın. Mən başqa bir şeydən danışacam; "Öz halında, səssiz-sakit insan olmaq" dan.
Oxudum və gördüm ki, öz halında olan insanların başına bəlalar gəlirmiş.
Mən, heç vaxt öz halında qadın olmaq istəməmişəm. Uşaqlıqdan bəlli imiş, xarakterim. Dərdlər içinə dünyaya gəlmiş, ilk qovuşacağı sinədən ayrı düşən mən körpə, sakit, güclü, baxışları zəhmli olmuşam. Acımın kiminsə görməsinə imkan verməmişəm. O dərəcə ki, aylıq körpə ikən belə vurulan peyvənddən heç vaxt ağlamamışam. Ümumiyyətlə, məni ağladan əlimin kəsilməsi, vurulan iynə, ayağıma batan tikan olmayıb. Maddən incidən şeylərin bir gün bitəcəyini mən daha işıqlı günə çıxanda öyrənmişəm. Mənən incinən yaraya isə heç nəyin təsir göstərmədiyini bildiyimdən çarəsizcə tökülürmüş yaşlar. Orta məktəb vaxtları mentalitetin əlləri çiynimdən basıb əzməyə çalışıb, yerimə oturtmağa çalışıb, amma mən təpik vurub oturacağım kreslonu da aşırmışam. Yenə də öz bildiyimi oxumuşam. Ona görə də anam deyir ki, səni rahat buraxmayan, başına bəla açan iki şey var: oxumağın və dilin. 🌝 Elədir, anam heç vaxt yalan danışmaz, susduğu anlarda belə.Qadınlara zəif deyən kişilərin tarixini araşdıranda özlərindən daha zəif kimsələr tapa bilmirəm.🙃 İşgəncələrə məruz qalmaq nədir bilməyən, boyunduruq altına keçmək, nigahına düşmək, namusu olmaq kimi qatilimiz olan kəlmələr onlara yaddır.Ən kiçik işgəncədə əlləri əsib, sinir pozğunluğu başlayan bu kişilərə inad, bizə edilən tacizlərə, təcavüzlərə, maddi-mənəvi şiddətə rağmən ayaqlarımız üstə durub, üstəlik gülümsəyirik də. Söhbət övladımızdan, onlara ana olmaq məcburiyyətində qaldığımız kiçik
"Arkasındaki çocuklar güldüler. Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir. Bir de deliler.."
