“Ölüyün körünü yapacağım Kamerce, ölüyün körünü,” dedi. Dudaklarında inceden bir gülümseme vardı. Bunların böyle hep sevgiyle, birbirlerine kırılmadan dalaşmaları Memedi mutlulandırıyordu. Bu iki yaşlı insanın kurdukları dünya sonsuz bir sevgi, bir hoşgörü dünyasıydı. Dışarıdaki gürültü gittikçe büyüyordu. Memed şu iki çocuklaşmış insanı düşünüyordu.” Bütün insanlar böyle olsalar,” diye geçirdiği içinden. “ bütün insanlar böyle… kim bilir ne güzel olurdu şu dünya, şu insanoğlu!”