Sevda Sivas
@Sevdaa20
Ve insan kanatlarından ayrılır bir gün.
Numaraların Dünyası
Bir gelecek düşünün ki insanların içinden sevgi koparılıp alınmış ve isimlerin yerini numaralar almış. Yeni bir Tek Devlet inşa edilmiş. Yatma, kalkma, yeme,içme, uyuma saatleri standart hesaplanmış. Bu da "sonsuz mutluluğa" erişebilmek için yapılmış. İnsanın ve insani duyguların yok edilmeye çalışıldığı makineleşmiş bir evren. Peki bu mümkün kılınabilmiş mi?
Kim bilir belki bizi ya da bizden sonraki nesli öyle bir yaşam bekliyordur?
Kahramanımız D-503 yaşadığı olayları kaydediyor ve bizlere sunuyor. İçinde uyanan hisleri hastalık olarak tanımlıyor ve olaylar böylece başlıyor. Bazı numaralar tarafından Tek Devlet'te bu makineleşmeye karşı bir devrim yapılması planlanıyor. Amaç Yeşil Duvar'ı yıkmak. Yeşil Duvar insanlarla salt mutlu (!) numaraları birbirinden ayıran bir duvar.Açıkçası kitabın sonu beni epey bir şaşırttı. Her zaman hep iyiyi düşünmek gibi kötü bir huya sahibim çünkü
Bilimkurgu romanlarının ilki, öncüsü kabul edilen bu kitabı kesinlikle okumalısınız. Dili çok akıcı ve duru. İnsanı çok yormadan okunabilecek ve kolay ilerleyen bir eser. Ancak son kısımlara doğru yazım yanlışları fazlasıyla vardı. Bu beni okurken biraz rahatsız etti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yolculuk nereye? Eve, hep eve.Edebiyat
Hermen Hesse'nin hayranı olduğu Doğu felsefesi ve Doğu mistisizmi üzerinden bize çok güzel bir mesaj ilettiği 77 sayfalık kısa bir kitap. Ama sayfa sayısı bu kadar azken kitabın bizde bıraktığı iz 770 sayfaya bedel.
Hesse kısa bir şekilde varoluşçuluğu içimize öyle bir işledi ki kitap bittikten sonra derin bir nefes alıyorsunuz.
Kahramanımız H. Bir cemiyetle Doğu'ya doğru bir yolculuğa çıkıyor. Bu yolculukta hiçbir vasıta kullanılmıyor. Cemiyetin yolculukta belli bir hedefi var fakat her üyeden de kendisine ait özel bir hedef belirlemesini talep ediyor.
Buradan da anlaşılacağı üzerine aslında insan kendi içinde bir yolculuk halinde her zaman ve bu yolculukta bir bütünün, bir toplumun parçası olmaktan da kendini alıkoyamıyor. Yeri geliyor kendi içinde bir yıkım, bir umutsuzluk, bir vazgeçiş yaşıyor. Kendine tutunacak bir dal bulup yaşama geri dönmek istiyor.
Özetle insan o kadar kalabalığın arasında kendine ve kendi içindeki "ben" e yer bulmaya, var oluşuna bir anlam katmaya çalışıyor.
Ama çocuklar zaten en cesur filozoflardır. Hayata çıplak gelirler, bir damla dogma, mutlak, inanç yoktur üzerlerinde. Bu yüzden de her soruları saçma denecek kadar nahif ve ürkütücü bir şekilde karmaşıktır.
