Franz Kafka şöyle diyordu:
“Eğilme. Kendini yumuşatma. Ruhunu insanların hoşuna girecek hale getirmeye çalışma.”
Çünkü bu çağ, insanı olduğu gibi kabul etmiyor.
Senden biraz daha sessiz olmanı istiyor. Biraz daha uyumlu, biraz daha sıradan, biraz daha “herkes gibi…”
Önce düşüncelerini törpülüyorlar, sonra karakterini, en sonunda da ruhunu. Ve insan fark etmeden, kendi hayatının içinde başkasına dönüşüyor.