Gerçeklik,kendi çeşitliliğinden oluşan bir köprü sunmuyorsa,insan hayallerin en güzelini ve en sadığını gerçeğe taşıyamamanın acizligiyle tıpkı bir ateşin dağlanması gibi yanardı.
Her şey bittiğinde ve her şeyimizi kaybettiğimizde, geriye kalan tek şey içimizdeki o tuhaf huzurdur. Artık kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış insanın o korkunç ama hafifletici huzuru.