Şevval
@SevvalA
Yazmaktan utanan ve utandıkça yazamayan.
Hayatının günlük rutininden sıkılan ve bu sebeple intihar eden bir kız... İntihar amacıyla kapanan gözlerini Villete'de açmasıyla bambaşka düşüncelerle tekrardan doğması...
Romandaki en can alıcı noktaysa Veronika'nın kendi kafasındaki duvarları kırması; bunu yapmasının tek sebebiyse en kısa zamanda öleceğini bilmesi.
Kendimizi kısıtlamanın ve bunu yaparken de benliğimizi yıpratmanın ne anlamı olabilir? İnsanların bize hiçbir yararı olmadığı halde beğenilerini ve övgülerini kazanmak için boşa enerji ve çaba harcamanın ne anlamı var? Neden kendini mutlu etmek için yaşamıyor insan?
Tezini tamamlaması için kobay olarak aradığı insanı bulan Doktor... Sağlam bir kalbi olmasına rağmen yapay kalp krizleri geçiren, öleceğine inanmış ve kaderine boyun eğmiş, eskiden ölmek için haplar içen ancak öleceğine inandığı için artık yaşama duygusunun filiz çıkardığı bir kız...
Elimizden ne alındıysa ona karşı daha çok istek duymamızın kaçınılmaz gerçeği...
Aşık olduğu şizofrenle birlikde olmak için çırpınan Veronika, son günlerini dolu dolu yaşamak için şizofren tanısı konulmuş Eduard'la Villete'den kaçarak hayat defterinin son olarak bildiği sayfalarını değerli anlarla doldurması...
Hayatın ve içinde bulunduğumuz her saniyenin önemi...
Mükemmel bir anlatı, olay örgüsü, karakter tanımı ve romanın hissedilmesi; gerçekten demlene demlene okunması gereken bir roman, bana göreyse en iyi kitaplar listesine girmeyi hakkeden bir yapıt.
Reklam
Tezer Özlü, kendimle uyuşturduğum, her cümlesinde bir beni bulduğum ve benim için çok farklı bir yeri olan kadın. Onu okuduğumda; doğduğum an ayak bileğime takılan pranganın derimi zedelemesindeki acıyı daha yoğun hissediyorum.
Özlü'nün düşüncelerinde hastalığının büyük payı var bana göre. Ancak en ilginç tarafıysa düşüncelerinin hastalıklı bir ruhtan çıktığının bir izi olmaması. İnsanlar tarafından hasta olarak algılanan ve bu yüzden büyük acılar çekmesi beni üzen şeylerden biriydi. Özlü'nün tutkunu oldu yazar Pavese için çıktığı yolculuk, bu yolculukda zaman kaygısının olmaması, her şeyi yoluna bırakması, tek başına güçlü kalabilmesi beni hem şaşırttı hem de olmak istediğim kişiyi gördüm.
Aslına bakarsak Tezer Özlü'nün en büyük özelliklerinden birisi de güçlü gözlemi sanırsam. Zor denk gelinecek bir betimlemesi var. Depresif, keskin ve acılarla yoğurularak olgunlaşmış bir kalemi var.
Ve en büyük keşkem ise Özlü'nün varlığına yetişememek, onu bir kez görüp gözlerine bakabilmek.
Gerçek güç, uğruna gece gündüz savaşmamız gereken güç, nesnelere değil, insanlara hükmeden güçtür.
Kimse devrimi korumak için diktatörlük kurmaz; diktatörlük kurmak için devrim yapar.
Reklam