Şeyda Keren
@Seydakeren
14 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Cemre Sandığım FelaketŞiir
Aldandım kışın mevsimsiz bir cemresine,
Bir lahza için unuttum zemherinin hükmünü.
Güneşe kanıp açan bir çiçek gibi
Bir yanım erkenden döküldü,
Baharı çağırmaya cesaret edemeden.
Zemherinin hafif uğultusu dolanıyor geceme,
Kulaklarımda yırtık bir sessizlik.
Tenim, rüzgârın her niyetini ezbere biliyor,
Soğuk, dokunduğu her şeyi kendine benzetiyor.
Ümidini yitirmiş bir sabırla duruyorum,
Ne bütünüyle vazgeçmiş, ne tutunabilmiş.
Bir yanlış güneş yüzünden
Kışa borçlanıyor insan bazen.
Aldandım zemherîde parlayan bir anlık nûra,
Hâb-ı gafletten açan bir çiçek gibi erkenden.
Bir yanım hazânı kuşandı, döktü yaprağını,
Bilmeden, güneş dediğim şeyin aslında zevâl olduğunu.
#Şeyda Keren
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yağmuru BeklerkenŞiir
Geri alınabilir mi, akıp giden onca zaman?
Bir telaşla, düşünmeden savrulmuş adımların ardında
Hâlâ aynı yerde durur o ağaç,
Kökleri hatıralarımda, dalları sükûtumda
Bedenim elli, zihnim yüz elli kilo
Ve ben, yükümü taşımayı unutmuşum
Yağmuru beklerken
Soğuk dokunur tenime, ıslak kumaşlar sarılır sessizce
Her adımda müphemleşir kaldırımlar
Taşların dili çözülür;
Bir zamanlar geçip gidenlerin ayak sesini anlatır bana
Gökyüzü, paslı bir kilit gibi kapanır üstüme
Ve içimde, yağmura benzeyen cümleler
Usulca toprağa sızar, yağmuru beklerken
Bilirim, yağmur durduğunda hiçbir şey arınmayacak
Ne ellerim hafifleyecek, ne kalbim
Dünya, biraz daha sessizleşecek
Ben ise, biraz daha ağır
Ve yüreğim, ebedî bir ıslaklıkta kalacak.
#Şeyda Keren
Bir Memleket Gibi SevmekŞiir
Ey benim memleket yüzlüm, hasret rüzgarım, atan kalbim.
Ne vakit bir rüzgar esse memleketimden kokunu getirir.
Ne vakit bir yağmur yağsa toprağa su, bana sen gerekir.
Ey benim kalbi güzel, kendi güzel, aşk-ı biçare sevgilim...
Yolun yoluma yazılmış yoluma yoldaş olasın,
Solun soluma vurulmuş münferit olasın, Kalbim liman olmuş usul usul dinlenesin
Ey benim yolu güzel, solu güzel, müşemmes sevgilim.
Aşka aşıktan öte ne gerek ben sana divaneyim.
Benden gayrısına yoktur lüzum ben ki sana elzem ömrüm.
Bir bahar esintisiyle geçip gitmiştin,
kim aşık olurda aşkını gizlerki?
Şimdilerde karşımda mütekamil, genç bir delikanlı.
İşte aşk Rabbime duyduğum aşktan sonra en çok sana yaraşır.
Ey benim vatan toprağım, ey benim ruhu revanım, ey benim amberim.
#Şeyda Keren
Kalabalıklardan KendimeŞiir
Dünyanın her çehresini gördüm;
Sevinciyle dehşeti, gürültüsüyle sessizliği.
İnsan denen varlığın her rengine dokundum;
İyisine de, kötüsüne de.
Gördüm ki insan, önce soyunur insanlıktan;
Sonra başkasında arar kaybolan merhametini.
Oysa yol, başkasına değil,
Önce kendine bakmaktan geçer.
Düşe kalka yürüdüm,
Kalabalıklardan geçtim, yalnızlıklarla büyüdüm.
Ve bir gün, yollar bittiğinde,
Kendi kapımda buldum kendimi.
Benim dostum da, yoldaşım da,
En sonunda kendim çıktı.
Anlamak için çıktığım bu uzun yol,
Beni parça parça incitti;
Kabuklarımı soydu, gururumu aldı.
Şimdi bir tek canım kaldı,
Ve atılacak tek zarımla
Kaderin gözlerinin içine bakıyorum.
#Şeyda Keren
Ruhun mevsimiŞiir
Bazı akşamlar vardır; gökyüzü sanki bütün kırgınlığını lavanta rengi bulutların ardına gizler de,
Rüzgâr insanın yüzüne yalnızca serinlik değil, geçmişten kalma yarım hisler bırakır.
Toprağa yeni düşmüş yağmurun kokusu yükselirken şehirden,
İnsan bir anlığına dünyaya ait olmadığını düşünür.
Ruh dediğin şey bazen bir mevsime benzer; Ansızın çiçek açar, ansızın solar, en güzel hâlini kimsenin görmediği vakitlerde yaşar.
Bazı bakışlar değdiği kalbi değiştirmekle kalmaz, insanın içindeki bütün karanlığı sessizce ışığa çevirir.
Bir tebessüm düşer dünyaya; gökyüzü genişler, rüzgâr yumuşar, insan yeniden yaşamayı hatırlar.
Sanki bütün kâinat, unutulmuş bir şiirin en güzel mısrasını o vakit fısıldar göğe.
#Şeyda Keren