Seyyah
@Seyyahh
"İçimiz hep bir hoşçakal ülkesi..."
83 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Güç zehirlenmesi yaşayan ve gücü elinde bulunduran insanoğlunun kendi cikarina uygun olanlari elde etmek icin ne kadar vahşileştiğini anlatan bir kitap.
Meraklilar icin ilgi çekici bir kitap olabilir..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitabın yazarı arkeolog Ahmet Hamdi Bey değil, Kurmay yüzbaşı Ahmet Hamdi Beydir ve görevi Osmanlı Devleti'nde Yemen bölgesinde Teşkilât-ı Mahsusa'ya başkanlık yapmış ve teşkilat içerisinde çeşitli faaliyetlerde bulunmuştur. Bu kitabı da o esnada yazmıştır.
Kitap; İngiliz veya başka milletlerin casuslarının daha çocukken Türk ailelerin içerisine yerleştirilmesi, orada büyüyüp hem dinimizi hem de örf ve adetlerimizi bizden iyi yaşayarak bizden birisiymis gibi devletin üst kademelerinden görev almaları , aynı zamanda İngiliz Misyon Cemiyeti'nin önde gelen üyeleri, Osmanlı Devleti'nde bilhassa İngiliz desteği ile yetişen misyonerlerin yetişme şekilleri, faaliyetleri, bağlantılı oldukları kişiler hakkında ayrıntılı bilgi vermekte, misyonerlik teşkilatının işleyişini de gözler önüne sermektedirler. Yüzbaşı Ahmet Hamdi Bey ise ilerleyen bölümlerde "biz de onlara karşı İslam Cemiyeti diye bir örgüt kurabiliriz" diyerek bununla alakalı düşüncelerini liste şeklinde sıralamıştır.
Gerçek olayları barındırdığı için oldukça ilgi çekici bir kitap.
Kitabinin da adinda anlaşılacağı üzere,
Osmanlı devletinin birinci dünya savaşı öncesi ve sonrasinda Yemen de geçen mücadelesini anlatiyor..
İngilizlerin kışkırtması ile bazi arap kabilelerin askerlerimizi nasil sirtinda vurduğunu ve askerlerimizin yokluk ve zor şartlar altında ingilizlere karsi savaşını, destansı mücadelesini,kahramanlıklarını ve fedakarliklarını anlatiyor..Yazarin dilli akici ve sade tarihe ilgisi olanlar icin güzel bir kitap
Zülfü Livaneli'nin okuduğum 6.kitabı. Diğer kitaplarında olduğu gibi bu kitapta da sade, akıcı bir dil kullanıp yine araya bilgiler serpiştirerek genel kültürümüzün gelişmesine katkı sağlıyor.
Ama genel olarak kitaplarında dikkatimi çeken bir husus var. Yazarın İslamiyeti ve müslümanları her seferinde yobaz ve gerici olarak göstermesi. Mesela romanda geçen bir karakter olan Rukiye, namı diger Roxy'nin babasının, islami yönünün vurgulanarak baskıcı, gerici gösterilmesi, diğer taraftan da aynı kızın bir gece kulübünde dansözlük yapmasının ve istediği bir sürü erkekle cikmasi daha mediniymiş gibi lanse edilmesi, aynı şekilde başka bir karakter olan cemile üzerinden başörtüyü eleştirmesi gibi...
Müslüman gibi görünüp de hak hukuk tanımayan, her türlü rezilliği yapan, müslümanlığın zerresini yaşamayan bir sürü insan vardır muhakkak, ama burada bilinmesi gereken, mükemmel olanın insanlar değil İslamiyetin olduğudur.Bazı insanların dini çıkarı için kullanması ya da kendi davranışlarına dini kılıf uydurarak meşru göstermeye çalışması, o davranışın İslamiyetin içinde olduğu anlamına gelmez.
Yazarın kitaplarını okurken bu önyargıları bir kenarda da tutarak okuyorum açıkcası.
Zülfü Livaneli bunlara rağmen ilgimi çekiyorsa, onu okumaktan vazgeçemiyorsam, nedeni toplumsal yozlaşmaya bu kadar net değinmesi, değerlerin nasıl tarumar edildiğini ve dışarıdan bir bakış açısıyla nasıl göründüğünü ifade etmesi olsa gerek.
Deniz Gezmiş ve arkadaşları hakkında daha önceden Darağacında 3 Fidan kitabını okumustum ama bu kadar ayrıntılı degildi tabi..
Baktığımızda 20-25 yaşındaki bu gençler hepsi de ülkenin en iyi üniversitelerinde okuyorlardı, zeki cocuklardı ,isteselerdi hepsi maddi olarak iyi bir gelecek sahibi olabilirdi ve bu düzende en güzel köşeleri kaparlardı.Ama onlar halktan yana tavır aldılar.Ezilen ve sümürülen insanlarin haklarının mücadalesini sürdürdüler, sadece kendi halkını değil dünya halklarının dertleri ile dertlendiler, hiç tanımadıkları dünyanin başka yerindeki insanların acısı,acıları oldu..
Hele ki şu günlerde Kudüs icin söylemlerden öteye gitmeyen "Kudüse Ozgürlük" lafı Deniz Gezmiş ve arkadaşları tarafından hayata geçiriliyordu. Çoğu devrimci Filistin'de Israil'e karşı silahli mücadeleye girişiyordu ve oradaki müslüman halk icin savaşan çoğu devrimci gençlerin bedeni Filistin topraklarinda suya düşüyordu...
Kimine göre haklı kimine göre haksızlardı. Bilinen bir gerçek var ki; bu gençler kısacık ömürlarine büyük destanlar sığdırdılar ,onlardan sonra gelecek olanlara adaletsizliğe, haksızlığa, çarpık düzene, ezilmişliğe karşı başkaldırının haritasini çizip miras bıraktılar..
Bir insan belli bir yolu ve ideolojiyi benimsiyorsa ve sonuna kadar davasına inaniyorsa her türlü bedeli ödecektir inancini öğreniyorsunuz.Deniz Gezmiş ve arkadaşları aslında inandığı değerlere veya davasına nasıl sahip çıkıldığını, davanın mideden geçmediğini, menfaatin bittiği yerde davanın da bitmediğini göstermiş bizlere..
Dikkatimi çeken başka bir hususta Deniz Gezmiş ve iki arkadaşı Filistin'e savaşmaya giderken yanında iki bavul dolusu kitap alıyorlar.Sınırdan kaçak gitmelerine rağmen onca tehlikeye karsi kilolarca ağırlıktaki kitaplari da yanından ayırmıyorlar. Belki orada ölecekler
