Ortak yaşam birliğinin edilgen biçimi, boyun eğiş, bi-imsel bir deyişle mazoşizmdir. Mazoşist kişi kendisini, yöneten, yönlendiren, koruyan, adeta yaşamının oksijeni olan kişinin ana parçası haline getirerek soyutlanıp aynı olmanın katlanılmaz duygusundan kaçar. İster Tanrı ister insan olsun, boyun eğdiği şeyin gücünü abartır: Ben hiçbir şeyim, o her şey, onun parçası olmaktan öte bir değerim yok. Bir parça olarak, ben onun büyüklüğünden, güçlülü-ğünden, kesinliliğinden pay almaktayım. Mazoşist kişinin karar vermesi, bir sorumluluk altına girmesi söz konusu değildir. O hiçbir zaman tek başına değildir; ama bağımsız da değildir, bir bütünlüğü yoktur, henüz tam olarak doğmuş değildir.