Birden Mathieu, kocaman bir yara gibi bir boydan bir boya açıldı ve kendini öylece, bütünüyle, apaçık gördü: Düşünceler, düşüncelerin üstünde düşünceler, düşüncelerin düşünceleri üstünde düşünceler, sonsuzluğa kadar cam gibi şeffaftı ve sonsuzluğa kadar kokmuş, çürümüştü.