“Biliyor musun, ne hatırladım ağabey? Bir gün rahmetli anneciğimle tartışmıştım: Annem bağırıyor, beni dinlemek istemiyordu… Sonunda ona beni anlamayacağını söylemiştim; biz, farklı iki kuşağa aittik. Çok gücenmişti, bense ‘N’apalım?’ demiştim. ‘Hap acı ama yutmak gerekiyor.’ İşte şimdi de sıra bize geldi, bizim varislerimiz de bize siz bizim kuşakdan değilsiniz, acı hapı yutun diyebilirler.”
Ne olursa olsun bir oğul babasını yargılayamaz, hele de ben, hele de senin gibi hiçbir zaman ve hiçbir şekilde benim özgürlüğümü kısıtlamamış bir babayı.