Onceleri pek farkina varilmaz. Günün birinde insanın can artik hiçbir sey yapmak istemez. Hisbir seyle ilgilenmez ve kurur gider. Üstelik bu isteksizlik geçici degildir, hatta giderek de artar. Günden güne, haftadan haftaya daha kötü olur. insan kendinden hoslanmaz, sanki içi bombostur dúnyayla bagdasamaz. Sonralarl bu hisler de kalmaz hiçbir sey hissetmez our. Bütün dünyaya yabancilaşmış ve hic kimse onu artik ilgilendirmez olmustur. Ne kızginlik duyar ne de hayranlik. Ne sevinmesini bilir ne üzûlmesini. Gülmeyi de aglamay da unutmustur. Böyle bir insanin içi kaskati kesilmistir. Artik higbir seyi ve hiç kimseyi sevemez. Bu durumda, artik hastanın iyilesmesine olanak yoktur. Geriye dönüs kalmamistir. Bombos, kül rengi bir yüzle ve nefretle çevresine bakar, tapki duman adamlar gibi.