Bazen çıkış yolunu görür ama elimizde olmadan gittikçe daha uzağa, daha derine dalarız. Korku, öfke veya hüzün geri dönmemizi engeller. Bazen kaybolmayi, avare avare dolaşmayı yeğleriz. Bazen kendimiz çıkış yolunu buluruz. Ama ne olursa olsun her zaman bizi bulan çıkar.
Bazen insanlar gözümüzün önünde kaybolurlar. Bazen insanlar baştan beri baksalar bile, sizi birden keşf ederler. Bazen, gereken özeni gostermedigimizde kendimizi kaybettiğimiz olur. Hepimiz zaman zaman kayboluruz, bazen isteyerek bazen de elimizde olmayan güçlerin etkisiyle. Ruhumuzun öğrenmeğe ihtiyacı olan neyse onu öğrendiğimizde patika kendi kendine önümüze çıkar.
Kendi sorunlarıyla yüzleşecek gücü bulana dek benim dertlerimle ilgilenmeye karar vermiş gibi görünüyordu. Hayatla baş etmenin bana hiç yabancı gelmeyen bir yöntemi.
Acı zamanla... tam olarak kaybolmuyor ama sanki buharlaşıyor ve daima etrafımda havada bekliyor. En beklenmedik anda yağmura dönüşüp üstüne yağmak için bekliyor.