Garipdir insanın kaybettiğini anladığı o an.
O an anlar dünyanın başı boşluğunu.
Belli belirsiz geçer her şey gözünün önünden.
Garip bir histir,
Büker kalbini insanın içten içe
Bilir ama fayda etmez kendini yiyip bitirmek
Vazgeçer kendini salmaktan bitti der içinden
Bitmez elbette biter mi hiç ?
Söner mi kalpte yanan o kor,
Sadece kendini kandırır sonra,
Yeni bir şeylere odaklanır.
Yeni şeyler kazanmaya başlar.
Ama aklı hep kaybettiğindedir.
Nankörlüğünden değil.
Tutkuyla bağlanmasındandır.
Yerini hiç bir şeyin dolduramaması
Bir tahta kurusu gibi zamanla tüketir kalbini.
Ama o farkında bile olmaz,
Taki gece karanlık çökene kadar...