Hayatın akışına kendimizi kaptırmış giderken, elimizin altındakileri ıskalıyoruz. Ruhsal çöküntülerimizin altında eziliyor ve bir zaman sonra her şeyden vazgeçip kendi kabuğumuza çekiliyoruz.
Biz, biz olmaktan çıkıp kendimize bile yaban olduktan sonra, güçlenip büyüsekte, tüm cihana boyun eğdirsek de değeri yok, bence.
Çünkü, o güçlenen artık sen olmayacaksın ki..
Heyhat, ölüm ruhumuza ne yapar? Ona hangi doğayı bırakır? Ona ne verecek ya da ondan ne alacaktır? Ruhu nereye koyar? Ara sıra yeryüzüne baksın ve ağlasın diye göz verir mi?