Sibel Kaya
@Sibellkaya
Ben Körlük’ü ilk okuduğumda Saramago Türkiye’de bu kadar tanınmıyordu, Körlük de hemen herkesin okuduğu kitaplardan değildi. Popülerleştikçe dudak bükülen kitaplardan olmaz umarım, zira Saramago’nun, kitabın devamı niteliğindeki Görmek ile Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş’ta zekice kurguladığı bir fikir, yani hayatın yahut gündelik hayatın bir unsurunu beklenmedik şekilde dönüştürürken geri kalan hiçbir şeye dokunmadan olayları işlemesi çarpıcı bir etki yaratıyor. Kültürel, dolayısıyla aynı zamanda ahlaki varlığımızı borçlu olduğumuz “görme” bir anda elimizden alındığında kurduğumuz medeniyetin ne anlama gelebileceğini sorgulatıyor. Birkaç kez okuduğum kitap hakkında defalarca zevkle konuştum, sanırım bir süre daha her fırsat bulduğumda konuşacağım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Muhtemelen Burgess’in Otomatik Portakal’ından ziyade Kubrick’in Otomatik Portakalı daha çok bilinir. İşin doğrusu kitabı okumadan önce belki üç belki beş defa izlemiştim filmi. Kitaptan haberdar olduktan sonra, nasılsa konuyu biliyorum diye okumayı çok geciktirmiştim, neredeyse her filmi uyarlamasında olduğu gibi, pişman oldum elbette. Suç, suçla mücadele, suç ve iktidar ilişkisi, özgür irade gibi konularda sarsıcı bir metin okumak istiyorsanız, okumalısınız.
Atwood bir söyleşisinde, ABD’deki muhafazakârların söylemlerinin mantıksal sonuçlarını yazdığını dile getiriyor. Kadınların sadece damızlık olarak kullanıldığı, bunun için bir tür ikna sürecini de içeren eğitim aldığı, serbest bir hayat yaşamalarını engelleyecek ciddi bir baskı altında tutulduğu bir toplum anlatılıyor. Hoş, kitabın konusunu kaba hatlarıyla böyle kelimelere dökünce, sanki çok da orijinal bir şey değilmiş geldi. Bütün distopyalar gibi, tam da Atwood’un belirttiği üzere, denetim ve disipline ilişkin iddiaların en nihayetinde nereye varabileceğini tartışmaya açıyor Damızlık Kızın Öyküsü.
Zor bir sorunun romanıdır Okuyucu. İlk başta bir ergenle orta yaşlı bir kadının tuhaf ilişkisi diye başlar, sonra en büyük suçların ortağı gibi görünenlerden kimi suçlayıp kimi affedeceğiz diye devam eder. Soykırım, işkence, yargısız infaz gibi devletin veya paramiliter güçlerin sistemli şekilde, dolayısıyla kalabalık gruplar hâlinde işleyebileceği suçlarda kimin ne kadar suçlu olduğu belli olmaz bazen. İşlenen cinayetin büyüklüğü bu meseleyi gündeme bile getirmeye korkutur insanları. İşte Schlink bu zor soruyu düşündürtüyor okura.
İktidarların her zaman en korkulu rüyası olmuştur kitaplar, daha doğrusu kitapların, içlerindeki sözlerin denetimsiz yayılması. Fahrenheit 451 kitapsızlığın kutsandığı bir yönetimde kitaba karşı verilen savaşı anlatıyor. Ne var ki burada asıl suçlu iktidar değil, yazıya aktarılmış düşüncenin ve estetiğin hakkını vermeyerek her gün daha fazla eğlence peşine düşmüş, felsefeden ve edebiyattan kendi eliyle uzaklaşmış bireyler. Orwellyen ve Huxleyci distopyaları karşı kutuplara yerleştirecek olursak, Fahrenheit 451 hiç şüphesiz Cesur Yeni Dünya’dadır.
