Toplumları doğuran kadınları kişi olarak göremeyen, karanlığa iten toplumlar,mazeretleri ne olursa olsun,yok olmaya,yağmalanmaya ve köle olmaya mahkûmdurlar,çünkü kölelik anneden geçer.
Şu insanlar,şu dünyada var oldukça her şeye akıl erdirecekler, kartalın uçuşuna, karıncanın yuvasına, ayın, günün doğuşuna,batışına,ölüme,kalıma,her şeye akıl sır erdirecekler. Karanlığa ışığa,her şeye,her şeye akıl erdirecekler,tek insanoğluna güçleri yetmeyecek. Onun sırrına ulaşamayacaklar.
Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Sevgiye hasretti. Varoluşunun temel talebiydi sevgi,ama hiç sevgi görmemiş ve zaman içinde katılaşmıştı . Sevgiye ihtiyaç duyduğunu fark etmemişti bile. Şimdi de bilmiyordu bunu sadece sevginin nasıl ifade edildiğini görmüş,yüreği hoplamış ve ne kadar güzel,yüce ve muhteşem bir şey olduğunu düşünmüştü.