MK
@Siirimsii
Şu anda okuduğu kitap
Demek ki, tarih aynı biçimde yeniden başlayacak. İnsanlar çoğalacak, sonra birbirleriyle kavgaya tutuşacak, hiçbir şey buna engel olmayacak. Barutu yeniden icat ettiklerinde binlerce, milyonlarca insan birbirlerini öldürecek. Ve işte böylece, kan ve ateş içinde yeni bir uygarlık oluşacaktır.
Reklam
"Şehre bakıyorduk denizden.Sisler içindeydi İstanbul...
Sisler içinde deniz...Sisler içinde teknemiz.
Güneşli günlerimize,umut dolu sabahlara,eğlenceli bahar akşamlarına...
Sönen anılarımıza bakıyorduk,ölen hayallerimize,yıkılan düşlerimize...
Şehrimizle birlikte yitirdiğimiz kendimize bakıyorduk..."
Kitap ilk yarısında Ahmet Ümit’in sevmediğim özelliği işimize yaramıyacak gereksiz ayrıntılar ve diyaloglar vermesiyle geçiyor. Biraz sıkılsakta sona doğru hızlanıyor ve akıcı bir hal alıyor. Sonunda ters köşe yapayım, şaşırtayım derken bence yazar fazla zorlamış. Ters köşe var ama mantık yok. Katil yazar o katil dediği için katil o olmuş. Ters köşe için hazırlamamış okuru. Keşke katili ve finali ters köşeden sonra başka bir ters köşe yapsaymış harika olurmuş. Ama bitirmiş. Daha iyi olabilirdi.
Yeniden iyi bir insan olmak mümkün mü?
Öncelikle söylemem gereken en önemli şey, kitabı okurken ben ben değildim. Söz konusu yerde, söz konusu karakterlerle birlikte onların tüm yaşadıklarına şahit olan biriydim. İnanılmaz akıcı bir anlatım tekniği vardı kitabın, öyle ki çok karışık duygudurumları yaşadım okurken. Hiç bilmediğim bir ülkede gezdim, işgal edilişine şahit oldum. Ve bir dostluğun geri dönüşü olmayan yıkılışını gördüm.
Emir Ağa, onun için binlerce uçurtma avlayabilecek can dostuna, aslına bakılırsa can kardeşine öyle bir yanlış yaptı ki; önceden takındığı tüm kıskançlık ve aşağılama dolu tavırlar sonuncusunun yanında bir hiç gibi kaldı. Rahim Han dedi ki , ‘yeniden iyi bir insan olmak hala mümkün’. Peki yapılan bunca kötülüklerin ardından, Hasanın gencecik yaşta ölene kadar hatırladığı o pislik anıları hiç umursamayan, tecavüze uğramasını engelleyebilecekken hiçbir şey yapmadan arkasına dönüp kaçan, bu da yetmezmiş gibi bir de ona evden ayrılmalarını zorunlu kılacak bir iftira atan Emir.. Bence Rahim Han çok yanıldı. Hasanın oğlu Sohrab’ı zorlamayla gidip alarak, sonra da bırakacak yeri olmadığından mecburen yanında götürerek bu vicdan borcunu ödemeye çalıştıysa, Hasan onun kardeşiydi diye oğluna ısındıysa ve bu sebeplerle yeniden iyi bir insan olduğunu sandıysa Emir de çok yanıldı. Çünkü Hasan için artık çok geçti. O yaşadıklarını bildi ve can dostunun affedilemez ihanetlerini içine gömerek ölüp gitti.
Demem o ki kitap o kadar sürükledi ki beni, Emir ne yaparsa yapsın benim gönlümü alamazdı artık.
Kitapta Talibanın Afganistan’da estirdiği terör de çok iyi anlatılıyor, baba sevgisinden mahrum kalan bir çocuğun zihninde yaşadığı karmaşa da. Ama beni en çok etkileyen böyle güzel bir dostluğun affı olmayan sebeplerle bozulmuş ve pişmanlık yaşanmadan öylece
Tarih ile polisiye romanın harmanlandığı ama tarih kısmı daha ağır basan bir roman olmuş. Tarihi bilgilerin ayrıntısına fazla girmesiyle kitap kalınlaşmış ve bizimde yer yer sıkılmama yol açtı. Müştak Beyin iç psikolojisine şahitlik ediyoruz. Katil konusunda böyle ters köşeye düşecek birşeyler olmuyor. Ama uzun olmasına rağmen kendini bir şekilde okutmayı başarıyor.
Reklam