Özü itibarıyla alçakça olan insanı zaaflar dur durak bilmez; dün onlara verdiklerinizi bugün, yarın, daima tekrar isterler. Güç bağışlayıcıdır, gerçeği kabullenir, adil ve dingindir; oysa zaaflardan kaynaklanan tutkular acımasızdır; çaldıkları meyveleri masada yiyebileceklerine tercih eden çocuklar gibi davranabildiklerinde mutlu olurlar.
Eğer avucunuzun içine iyice bakarsanız, orada ebeveynlerinizi ve atalarınızın tüm nesillerini göreceksiniz. Onların hepsi şu an yaşıyor. Her biri, bedeninizde mevcuttur. Siz bu insanların her birinin devamısınız.
İnsan olarak bir başkasını sevmemiz, belki de yükümlü kılındığımız en çetin, en ağır görev, en büyük sınanma ve sınav, bütün ötekilerin yalnızca hazırlık oluşturduğu bir çalışmadır.