Kitaba dair ne yazarsam yazayım eksik kalacak. Diyebilirim ki beni kalbimden ve beynimden aynı kurşunla vurdu.
Dinlemek gerek, diyor Ece Temelkuran. Oturup birbirimizi dinlememiz gerek. Herkes bir şeyler söylüyor lakin hepimiz Anadolu’yuz, diyor. Öyle güçlü ve ve öyle insani bir ifadeyle anlatıyor ki içiniz sızlıyor bir yerde. Okunmalı, mutlaka. Anlamak için, düşünmek için… Hak vermek ya da haklı çıkmak için değil. İnsanlığımızı hatırlamak için.
Ölmek için bir şey diyemem. Ben hiç ölmedim. Ama evsiz kalmak. Aksak. Hep eksik… Bunu anlıyorum işte. Bunun için işte, onlardan özür diliyorum. Bunun gibi dert yokmuş, artık biliyorum.