İlknur Kılıç
@Simurg11
Biraz dağınık ama kelimeleri çok seven bir Edebiyat Öğretmeni
Öğretmen
1987
65 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzun zaman sonra Stephen King okumanın keyfiyle başlamak istiyorum yazıma Ortaokul yıllarımdan beri okuduğum ve hayran olduğum bir yazardır Stephen King. Haftasonu Kadıköy’de bir sahafta “Hayatı Emen Karanlık” kitabının ilk baskısını görünce hemen aldım tabii ki.
En sevdiğim korku yazarıdır King. Normalde korku filmi sevmeyen ben konu kitaplar olunca korku kitabı okumayı byılıyorum. Dean Kontz, Grange, Lovecraft… birçok farklı korku yazarı okudum ama her zaman favorim Stephen King’tir.
Bu kitabına gelince yine çok iyi bir konuyla çıkıyır okuyucunun karşısına Stephen King. Romanın başkahramanı Tadd Beaumont 12 yaşında serçelerin seslerini duyduktan sonra kriz geçiren bir yazar adayıdır. Yapılan muayene sonucu beyninde tümör olduğu anlaşılır ve ameliyat ile tümör alınır. Yıllar sonra yazar olan başkahramanımızın takma isimle yazdığı romanlar çok satar ama bir süre sonra takma isminden vazgeçmeye kendi adıyla yazmaya karar verir. Sonrasında takma isminden vazgeçmesine sebep ve aracı olanlar öldürülmeye başlar. Çocukluğunda geçirdiği ameliyat ve takma ismi karşısına ne şekilde çıkacak, serçelerin bu işte rolü ne, onun ipucunu vermeyeyim, okuyun
Tabii ki bir Stephen King romanı eleştirmek istemem, yapamam da. Hayatı Emen Karanlık diğer romanları gibi güçlü betimlemelerle doluydu. Özellikle cinayetin işlendiği bölümlerde betimlemeler fazla canlıydı. Sadece kurguda arada boşluklar olduğunu düşünüyorum.bazı noktalarda bağlantılar tam kurulmamıştı. Ama her sayfasında Stephen King zekası kendini gösteriyordu. Sanırım kitaplarından hiçbir zaman vazgeçemeyeceğim.
Yılın en kısa ayı ilk haftası da sömestr tatiline denk gelince benim için verimli bir ay oldu. En Mavi Göz Nobel ve Pulitzer ödüllü yazar Toni Morrison’ın ırk ayrımını, yoksulluğu çocukların gözünden anlattığı romanı. Şubat ayında okuduğum kitaplar içinde beni en etkileyen roman bu oldu diyebilirim. Roman özellikle siyahilerle beyazlar arasındaki –kendilerince- farklara odaklanmış bir kitaptı. Beyazlar siyahileri derilerinin rengi koyulaştıkça daha pis, serseri ve çirkin olarak görürken en şaşırdığım siyahilerin de kendini öyle görmesi idi
En Mavi Göz’de bölüm bölüm direkt bazen de dolaylı olarak hikayesi anlatılan Pacola siyahi bir kızdır. Yoksuldur, annesi ilgilenmez hatta babası istismar eder. Pacola’ya göreyse gözleri mavi olursa her şey düzelecek ve herkes onu sevecek. Kendi bile hor görülmeyi o kadar kanıksamış ki o da çirkin olduğunu düşünüyor.
Kitaptaki tüm karakterler aslında hor görülüyor. Hem de etrafındakiler dışında kendi ailelerinde de. Beyazlarda içselleşmiş ırkçılık siyahlarda da bilinçaltında kendilerine nefret duymasına sebep oluyor. Siyah insanlar beyazları seviyor, koruyor ve onları değerli olarak görüyor. Pacola’nın annesi kendi kızını her fırsatta azarlar ve ne kadar çirkin olduğunu söylerken yanında çalıştığı beyaz ailenin kızına prenses gibi davranır. Üstelik bunu kendi kızının yanında yapmaktan çekinmez. Toni Morrison bu aşağılık hisseden ruh halini o kadar güzel betimliyor ki uzun süre etkisinden çıkamadım.
Sadece kitabın başında anlatıcı olan kız kardeşler henüz beyazın çekiciliğine kapılmamıştır. Caludia kendisine gelen beyaz bebeği parçalarına ayırmak ister. Hatta bunu beyaz kız çocuklarına da yapmak istediğini söyler ki bu bir yandan da toplum tarafından görünmez kabul edilen siyahi çocukların nasıl nefret dolu olduğunun
