Leyla Yolalan
@Simurg39
135 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Leyla YolalanRoman
“Aile” İspanyol yazar Sara Mesa’nın “Bir Aşk” tan sonra okuduğum ikinci romanı. Romanda dışarıdan bakıldığında normal ve mutlu bir aile görülür. Ancak Sara Mesa, bu ailenin yaşadığı evin kapısını yavaş yavaş aralar ve okura bu ailenin farklı yanlarını gösterir. “Ailede sır olmaz” diyerek evde mutlak bir otorite kuran Baba, Baba’nın bu mutlak otoritesini kabul eden bir Anne, otoriteye boyun eğen/ özgürlükleri için bir çıkış arayan dört çocuk.Sara Mesa “Aile” de “Bir Aşk” ta da şahit olduğumuz gibi duygusal kopuşları ve yaraları korkusuzca masaya yatırırken hem aşina olduğumuz hem de arkamıza bakmadan kaçmak istediğimiz çatışmalarla mesafeyi koruyor. Ve bunu soğukkanlılıkla, çok başarılı yapıyor.
Reklam
Leyla YolalanRoman
Filistinli yazar Gassan Kanafani, Güneşteki Adamlar’da yalnızca Filistin edebiyatının değil, dünya edebiyatının da en sarsıcı mültecilik hikayelerinden birini anlatıyor. Roman, Kuveyt’e kaçarak yeni bir hayata başlamayı umut eden üç Filistinlinin—Ebu Kays, Esad ve Mervan’ın—çölde geçen yolculuğu üzerinden ilerler. Onları taşıyan su tankı, yalnızca fiziksel bir mekân değil; hem umudun hem çaresizliğin hem de ölümün sembolüdür. Okur, karakterlerin geçmişlerine yapılan geri dönüşlerle de onların yoksunluklarını, zorlu yaşamlarını ve hayata tutunma çabalarını öğrenir. Her biri başka bir yerinden yaralıdır ve ortak bir kaderi yaşayacaklardır.Kanafani, Filistin halkının yaşadığı zorlu hayatı, insan bedeninin sınırları üzerinden anlatır. Su tankındaki sıcak, yalnızca çöl güneşinin değil; dünyanın kayıtsızlığının da yakıcı bir simgesidir. Finalde sorulan o meşhur soru “Neden duvarlara vurmadınız?”okurun vicdanında yankılanan bir hesaplaşmaya dönüşür.
Kanafani, yetmiş üç sayfalık bir kitapta, büyük bir tarihsel acıyı, evrensel bir insanlık meselesine dönüştürmeyi başarıyor.
Leyla YolalanRoman
Yakınlaşmalar, New York’tan Lahey’e taşınarak Uluslararası Ceza Mahkemesinde savaş suçlarıyla yargılanan eski bir devlet başkanının davasında çevirmen olarak görev alan bir kadın anlatıcının gözünden ilerler. Roman, mahkeme salonlarında kurulan resmî söylem ile özel hayatta yaşanan ilişkileri yan yana getirir.Çeviri sırasında söylenenlerin yanında söylenmeyenlerin olduğunu gören ve bunların peşine düşen bir kadını anlatır .Ve kadının mesleği gereği başkalarının cümlelerini aktarması beklenirken, kendi kimliği, aidiyet duygusu ve duygusal bağları giderek belirsiz hâle gelir; ilişkilerdeki suskunluklar ve gerilimli yakınlıklar metnin temel çatısını oluşturur. Kitamura, okuru sürekli anlatıcının zihinsel süzgecinden geçen bir gerçeklikle baş başa bırakır; suç, sorumluluk, güç ve kırılganlık kavramlarını sentezleyerek okuru derinden etkiler. Sonunda metin, yalnızca bir yargılama hikâyesi değil, gerçeğin nasıl kurulduğunu ve insanın bunun neresinde olduğunu düşündüren bir roman olarak akılda kalır.