Bazı şiirler kalbin içini gösterir.
Bazı cümleler, bir insanın hiç konuşmadığı tarafını.
Bu bir şiir değil sadece
bu— kendini susturmuş herkesin hikâyesi.
🕊️ “Yüreği temizdir dünyanın…”
yüreği temizdir dünyanın
kalbinde hâlâ çiğnenmemiş bir çocukluk uyur.
ama aklı—
simsiyah bir tren gibi,
geç kalmış her vedaya koşar;
her öpüşte
yanlış bir ismi fısıldayan yolcu gibi dağınıktır.
rüzgâr,
iyilikle savurur saçlarını
ama hep intihar mektupları taşır kulağına.
bir kuş,
sabahın içinden geçerken
bilmeden çarpar
günahkâr bir cama.
sen hâlâ oradasın—
o camın arkasında,
çırılçıplak bir hatıranın eşiğinde.
sana bakan herkes
içinden geçip gider fark etmeden—
oysa sen
kırık yerlerinden çiçek açacak kadar sabırlısın.
“Köpekler artık yetmiyor, bu kadar basit. İnsanlar kendilerini fena halde yalnız hissediyor, arkadaşa ihtiyaç duyuyor, bu güçlüğe gerçekten dayanabilecek daha büyük, daha sağlam bir şey arıyorlar.”
“Terbiye, elbette ki çok büyük hırsları, dehası, görkemli olasılıkları olan büyük bir şey değildi, ama yine de insanlığın karşılaştığında biraz daha fazla duraklaması gereken bir kavşaktı.”