Simurg
@Simurgbook
instagram.com/simurblog?igsh=...
“Tanrım, affet beni; tek günahım kitaplar!”
21 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Kent, geçmişini içinde taşır; tıpkı bir elin çizgileri gibi.”
Bu cümleye takıldım; Kent, yaşananların toplamı değil, izlerin üst üste binmesi midir? Mimari bir yapıdan çok, hatırlamanın mekânsal karşılığıdır sanırım. İnsan belleği nasıl silinmeyen kırışıklıklar taşıyorsa, kent de yaşanmışlığını saklar; unutulmuş gibi görünen her şey, bir sokak köşesinde yeniden belirir.
Reklam
“Hiçbir insan bir ada değildir,
başlı başına;
her insan kıtanın bir parçası,
ana karanın bir bölümüdür.
Denizin kopardığı her parça
Avrupa’dan bir eksiltmedir;
bir burun kadar,
bir dostunun malı kadar.
Bir insanın ölümüyle
ben de eksilirim,
çünkü insanlıkla bağlıyım.
Bu yüzden,
çanların kimin için çaldığını
asla sorma;
çanlar senin için çalıyor.”
John Donne
Cümleler biter de etkileri geçmez.
Burada anlatılanlar değil, hatırlananlar kalır.
Dünya çok şey söyler ama azını saklar; ben o azın tarafındayım.
Savaş, insanı öldürmeden önce eğitir.
Romain Gary’nin Polonya’da Bir Kuş Var’ı bir savaş romanı gibi başlıyor ama asıl derdi savaş değil: insan kalmanın eğitimi.
Sis, açlık, saklanma ve kayıp… Romanın “sığınak” sahneleri bana şunu düşündürüyor: Güvenli yer her zaman coğrafyada değil; bazen yalnızca cümlelerin içinde, bazen de “umudu kesmemek” denen o sert görevde.
Sizce umut bir duygu mu, yoksa bir sorumluluk mu?
307.jpg){kind=small}
Reklam