Köyde hiç kimse üzülmüş gibi görünmedi. Kadıncağızın aldatılmış, hakarete uğramış olduğuna kuşku yoktu, evliliğinin aşağılayıcı bir ıstırap olduğuna kuşku yoktu, ama son “ziyaretinden sonra kimse ona en ufak bir acıma duyacak halde değildi. Kısa sürmüş ortak yaşamlarında kocasının ona çektirdiklerini, Belâta'da toplanmış olanların konuşmalarına bakılırsa, “çekirgelerin hanımı şeyh karısı” hak etmişti. Gömüleceği an bile köy kadınlarının dudaklarından şu iğrenç beddua dökülüyordu: “Tanrı iyice dibe gömer inşallah!”