İnsanların en zayıf tarafları, sormadan, arştırmadan, düşünmeden, kafalarını patlatmadan inanmak hususundaki hayret verici temayülleridir. Dünyadaki yalancı peygamberleri yetiştirmek ve beslemek için en iyi gübre, işte bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır.
İnsanların daima arabesk bir şekilde "acılı yüreklerini" ilk fırsatta ortaya sermelerini anlayamıyorum(!)Birini unutmak zorunda kalmalarının yada özlem duymanın kesif yakıcılığını hissetmelerinin yada sev-ebil-miş olmanın ağır yükünü kendilerinin ama yalnızca kendilerinin çektiklerini sanmaları neden? İnsan ayırmaksızın yaralarını karşısındakilere açmanın onları özel kılıcağına inanmaları neden ? Kendi kendine güç vermek,destek olabilmek varken zayıflıkları yüzünden merhamet ve nezaket beklemeleri neden? Tuhaflıkları aklımı kamaştırıyor resmen.
Ne etsem berabere bitmedi o yılgın maç
Herkes bende kalanı küçük bir sıyrık sanır
Sen aklıma düştükçe içim nasıl izdiham
Terkedilmiş bir evin ilk günü kadar ağır.