S
@Skyliei
21 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
"Baba" o kadar güçlü, o kadar laf geçiren bir rol modeli ki adına yazılan onlarca metin var. Bu da onlardan biri.
Fournier ile ilk karşılaşmam.
Babamla da bir kitapta ilk defa karşılaştım... kısmen yani.
Kendimden bir şeyler bulduğum kısımlar oldu. Fournier küçük çocuk ağzıyla yazdığı için ben de küçüklüğüme gitmiş gibi oldum. Biraz doluyum açıkçası. Sanki inceleme yazacak değil de içimi dökeceğim gibi hissediyorum.
Kitaptan şu kısmı eklemezsem olmaz zira defalarca okudum ve gözlerimin dolmasına sebep oldu:
"Acaba babam hiç evlenmeyip, dört çocuk sahibi olmasaydı daha mı iyi olurdu?"
Kuşkusuz herkes ebeveyn olmamalı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bayılıyorum. Mine Söğüt'ün kalemine ba-yı-lı-yo-rum.
Psikolojik karmaşaları öyle bir ustalıkla işliyor ki okurken bazen ağzım açık kalıyordu. Hikayeleri öyle yüreğe vuran bir tarzda yazıyor ki kalbimin sızısını hissediyordum -özellikle Elif ve Melike'nin hikayelerinde dayanamayacak gibi olmuştum. Sanki ben yaşadım tüm karakterlerin başından geçenleri. Ne denebilir ki başka? İyi ki okumuşum, iyi ki yine Mine Söğüt'ten okumuşum. Şu ana kadar iki kitabını okudum ve emin olarak diyebilirim ki diğer kitaplarını da okuyacağım. Yalnız şöyle bir şey var; Mine Söğüt'ün kalemi ağırdır. Bunu Beş Sevim Apartmanı'nda daha iyi kavradım. Okurken ağır ağır, işleye işleye okumanız gerekir.
Okumak isteyen varsa hiç beklemeden okusun derim.
Su gibi akıp geçti; anlatım dili gayet yalın ve açıklayıcıydı, betimlemeler yerindeydi konu da ilgi çekiciydi fakat kitabın ismiyle asıl anlatılan hikayenin doğru düzgün bir ilişkisi yoktu. Kırmızı Saçlı Kadın hikayenin sadece yüzde beşinde vardı öyle söyleyeyim, yani kitabın ismine bakıp olayların o isim etrafında döneceğini zannederseniz yanılırsınız (benim gibi). Efsanelerin nasıl hayatımızı şekillendirebileceğini konu ediniyor kitap aslında, sıkıcı da değil, okunur. :)
Her yerde adına sıkça rastladığım ve bir sene önce aldığım bir kitaptı. Kitaplıkta bayağı kaldı, kalınlığından ötürü biraz korkmuştum -hiç gerek yokmuş korkmaya. O kadar güzel bir kitaptı ki, bittiğinde beş dakika son sayfaya baktım sadece. İyice sindirdim okuduklarımı. Bir insan bu kadar mı ustaca işler tüm duyguları? Tek bir sayfasında bile sıkılmadım aksine okudukça okumak istedim, hemen bitmesini istemedim sayfalar azaldıkça korktum bile. Uzun zamandır bana bu kadar okuma zevki veren bir kitap olmamıştı. Kesinlikle birkaç sene sonraki aklımla tekrar okuyacağım ve eminim ki o zamanda da bana aynı zevki verecek. Konusundan, kimin kim olduğundan hiç bahsetmek istemiyorum. Kitabı elinize alıp okuduğunuzda ne demek istediğimi anlayacaksınız. Yazmak istediğim tek şey harika bir roman okuduğum. Bu tür bir roman açıklamaya gerek bile duymuyor, gerçekten herkes okumalı. Böyle bir eser bıraktığın için teşekkürler Emily Brontë.
5/10 diyebilirim. Yazarın uslübü çok akıcı olsa da insana pek bir şey katan ya da yürekten vuran bir roman değildi, aksine okurken Aziz Bey'e çok öfkelendim. İnsan elindekinin nankörüdür cümlesindeki insan kesinlikle Aziz Bey'di. Bana kalırsa gıcığın önde gideni o yüzden ne yaşadıysa hepsini hak etti. Okunur mu? Evet. Çok gerekli, ölmeden önce okunması gereken bir kitap mı? Hayır. Çerez niyetine okur geçersiniz.
