Slmkvrmcgl
@Slmkvrmcgl
Evli, üç cennet meyvesi sahibi... Her dem öğrenci...
en çok ne zaman özler insan Şirâze?
yaşlandığında mı,
yaralandığında mı;
yoksa kendisine yabancılaştığında mı?
ya da her şeyin bittiğini
ve “anlam” denilenin sadece bir kandırmaca olduğunu idrâk ettiğinde mi?
belki de
değersizleştirildiğinde sadece
ve fark edilmediğinde artık tensel ve tinsel varlığının…
de bana, en çok ne zaman özler insan?
tüm zincirleri kırıp alabildiğine özgür kanatlandığında mı?
ya da
hiçbir şeyin yetmeyeceğine en nihâyetinde inandığında mı?
tamamlanmak hissi öldüğünde,
tanımlanmak için hiçbir söz yetmediğinde
ve terketmeye başladığında en sevdiklerini,
birer birer koparırken tüm ipleri belki Şirâze…
belki de en çok özlenmeyi istediğinde özler!
ve birgün
bıraktığım yerde bulurum seni Şirâze
vermediğimiz sözleri tutarken
böyle sevineceğini bilseydim, daha erken gelirdim
korkularımı İmrahor adını ilk duyduğum üç yıl öncesi o garip, karanlık ve yağmurlu geceye,
olmadı Orient Express’iyle Paris’ten dönerken Agatha’nın sayfaları arasına gizler,
deli taraflarımdan ödün vermeden hem de seni kaçırmaya yeltenirdim.
bilseydim böyle sevineceğini, daha erken gelirdim
Reklam
İslam, insanın maddi ve ekonomik ihtiyaçlarının olduğunu kabul eder ve bu ihtiyaçları karşılayan, tatmin eden, yenilikleri açık ve doğruluğun hakim olduğu bir düzeni, adalet ve toplumun tüm üyelerinin refahı için bir araç olarak görür. İslam insanı sadece manevi özelliklerden ibaret olarak görmeyi reddettiği için insanı tek taraflı bir varlığa indirgemeyi uygun bulmaz. İslam, insanı fiziki varlığı itibariyle dünyevi ruhi ve amaçları bakımından ise manevi bir varlık olarak değerlendirir.
Geçmişinden utanan insan, geçmişini arındırmakta öylesine ileri gider ki, geçmişini sile sile, bir gün, tümüyle kendisine silinmiş olduğunu fark etmez bile..
