Smileface
@Smilefacee
Namüsait.
Zihinsel standardım sabit, uyum opsiyoneldir; seçimi seviye yapar.
1357 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Bir Okur Hissi·400 syf.·1000Kitap
5/10
2025 34. kitabı
Yağmur yağıyordu, sirenler çalıyordu, bir çocuğun çığlığı yankılanıyordu.
Nevzat’la, Zeynep’le, Ali’yle birlikte o çığlığın peşinden koştum.
Bir yandan merakla sayfaları çeviriyorum, bir yandan içim burkuluyor.
Çünkü mesele sadece bir cinayet değil.
Pedofili, çocuk istismarı, adaletin eksik kaldığı anlar…
İtiraf edeyim, bazı yerlerde okumaya ara verip derin bir nefes aldım.
“Katil kim?” sorusunun yerini “Bu kadar acıya nasıl dayanılır?” sorusu aldı.
Ve katilin geçmişini öğrendiğimde…
İşte o an içimde bir şeyler çatırdadı.
Hem öfkelendim hem de empati kurmaya çalıştım.
Kendi kendime “Haklı öfke diye bir şey var mı? Varsa nereye kadar haklıdır?” diye sordum.
Kitabı bitirdiğimde bir süre öylece oturdum.
Bu roman sadece bir polisiye değil, insanın vicdanına dokunan bir hikâye.
İçinizde bir yer sızlıyor ve o sızı kolay kolay geçmiyor.
Bir çocuğun çığlığı uzun süre kulaklarınızdan gitmiyor.
O yüzden eğer okuyacaksan şunu bil:
Bu kitap seni sadece sürüklemeyecek, sarsacak da.
Bittikten sonra hâlâ düşünmeye devam edeceksin.
Ve belki de adaletin gerçekten ne demek olduğunu ilk kez bu kadar derinden sorgulayacaksın.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Algernon’ın Mezarına Bir Çiçek Bırakın Lütfen..·325 syf.·1000Kitap
8/10
2025 33. kitabı
Algernon’a Çiçekler öyle bir kitap ki, okurken kalbinizi yavaşça avuçlarına alıyor ve sonunda usulca sıkıyor. Charlie’nin ilk satırlarını okuduğumda yüzümde kocaman bir gülümseme vardı; hatalarla dolu cümleleri, saf ve temiz kalbiyle kurduğu dünyası öyle içten ki insan istemsizce seviyor onu. Ameliyat olduktan sonra zekası yükseldikçe, sanki birlikte büyüyormuşuz gibi hissettim. Her sayfada yeni bir keşif, yeni bir düşünce, yeni bir umut… Ama bir yerden sonra bu yolculuk masal olmaktan çıkıp hüzünlü bir gerçeğe dönüştü. Charlie zekileştikçe yalnızlaştı. Etrafındaki insanların maskeleri düştü; arkadaş sandığı kişilerin aslında onu eğlence aracı olarak gördüğünü fark ettiğinde içim acıdı.
Algernon’un varlığı, hikayede bir umut ışığı gibiydi başta. Küçük bir farenin, bir insanla aynı kaderi paylaşması tuhaf bir şekilde çok duygulandırıcı. Ama Algernon’un düşüşü başladığında, o ışık sönmeye başladı. Charlie’nin de aynı yola gireceğini bilmek boğazımda koca bir düğüme dönüştü. Zekâsı bir zamanlar yıldızlar kadar parlakken, sayfalar ilerledikçe sönmeye başladı. Yazıları tekrar basitleşti, düşünceleri bulanıklaştı, sanki Charlie elimden kayıp gidiyordu. Bu kısımları okurken kendimi çaresiz hissettim, onu durdurmak, tutup yanında kalmak istedim.
Ve o son cümle… “Lütfen Algernon’ın mezarına çiçek koyun.” Basit bir dilek ama bütün hikayenin ağırlığını taşıyor. O satırı okuduğumda uzun süre kitabı kapatamadım. Düşündüm; belki de zeka, bilgi, başarı değil, en büyük değerimiz birbirimize bırakabildiğimiz küçük bir iyilik, küçük bir sevgi işareti. Charlie’nin hikâyesi bende hüzünle karışık bir sıcaklık bıraktı. Hala içimde bir yerlerde, Algernon’ın mezarına çiçek bırakma isteği var.
