Sevgisizlik resmen bir hastalıktı henüz tıp dünyasında adı konmamış insanlığı bozan yıpratan dünyayı cehenneme dönüştüren bir hastalıktı ve belkide bulaşıcıydı.
Ancak dikkatten kaçabildiğin kadar ıssızdın ve istediğin zaman ıssız olabildiğin kadar da özgür. Issızlıktı insanı kendine getiren. Issızlığımızda hissettiğimiz konfor kadar gerçek değil miydik kendimize?
"Gönül ile aklı koydum kafese;
Biri 'ümit' diyor,
Biri 'kes' diyor.
Çırpındıkça kalbim nefes nefese,
Biri 'dayan' diyor,
Biri 'pes' diyor.
Yüreğim döndükçe döndüm ak kora.
Sabrım demir aldı, yelkenler fora!
Gitmek istiyorum çok uzaklara.
Biri 'aman' diyor,
Biri 'es' diyor."