Yazarın "ile" ile şiir ve felsefeyi birleştirmiş olduğu bu kitap,
Önce
İlşki
Sonra, başlıklarından oluşuyor. Ve kurgu olup olmadığını okura bıraktığı ilişkideki 'sen' 'ile' 'ben' hakkında konuşuyor bol bol. 'Biz olmaktan' bahseyor 'biz olabilmekten' 'olanağından' vs..
"Ben de böyle hissettim ama senin kadar güzel ifade edemedim" li cümleler kurdum sayfalar boyu. Hemen bitmesin diye ara ara durup düşündüğüm, benim de çokça konuştuğum bir kitap oldu. Bu kadar ince düşünmek doğru mu diye de sorup durdum kendime. Yazar çok güzel ifade etmiş 'ben' i. Ama bugün ilişkilerde bilinsizçe söylenen, düşünmeden dile getirilen o kadar çok söz varken böyle ince düşünmek ne kadar sağlıklı olacak 'ben' için, 'sen' için ya da 'ilişki' için. Bu da okuduktan sonra sizin kararınıza kalmış, şimdiden iyi okumalar dilerim..
Kuşbakışı, sıradan anlar fotoğrafçısı, ve özellikle 'kendi geçmişinin gündelikçisi' başlıklarına kalbimi bırakmışım. Ben bu kitaptan ne kadar haz aldım diye düşünürken farkettim bunu. Şermin Yaşar'ın naif kalbini seviyorum bu öykü kitabını da sevdim. Şimdi kalbimden bir parça bıraktığım altı çizili satırları kapatıp kitaplığa koyarken umarım her okuyan aynı hazzı alır diyebiliyorum sadece. İyi okumalar
Bolca altını çizdiğim cümlelerle dolu bir kitap oldu. Her ne kadar anlaşılması kolay olmayan bir terminolojisi olsa da örneklerde kendine bir yer buluyor ve genç adamla yaşlı adamın sohbetine dahil ediyorsun kendini. Duymaya çok da alışık olmadığımız şekilde insanı tanımlamaya çalışıyor kitap hatta tanımlıyor. Herkesin en az bir kez okuması gereken bir eser olmuş, hatta ben bir süre sonra tekrar okumak üzere kaldırıyorum kütüphaneme:)
