Fatih Süleyman Solak
@Solomonss
Dünyanın En Tuhaf Mahluku
Akrep gibisin kardeşim,
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
Serçe gibisin kardeşim,
serçenin telaşı içindesin.
Midye gibisin kardeşim,
midye gibi kapalı, rahat.
Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
Bir değil,
beş değil,
yüz milyonlarlasın maalesef.
Koyun gibisin kardeşim,
gocuklu celep kaldırınca sopasını
sürüye katılıverirsin hemen
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.
Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
hani şu derya içre olup
deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
Ve bu dünyada, bu zulüm
senin sayende.
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin,
- demeğe de dilim varmıyor ama -
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!
1947
Herkesin malumudur ki iyi bir yazar olmanın yolu çok iyi bir okur olmaktan geçer. Çok iyi bir okur olmanın yolu da kendine ait bir kütüphane kurma telaşesinden doğar ya da kanımca doğmalıdır. Kitap sevenler için kurulan ve fakat bugün bizim medeniyetimizde sadece amaca yönelik olarak kullanılan kütüphanelerin özünde de yukarıda bahsetmeye çalıştığım huzursuzluğun izleri vardır. Akıl işi değil aslında ömrünüzü kitaplara vakfetmek, ömrünüz boyunca okusanız da yine okyanusun bir zerresinden müstefit olacağınızı anlamak ve halen okumaya devam etmek.
"Büyük öykü?"
"Büyük öykü, evet. Büyük öyküler boktan zamanlarda yazılır. Öylesine, düşünüp tasarlamadan. İnsan ancak öyle zamanlarda inebilir kendi derinine. Derinine inmek şart mı diye sorarsan da, elbette? Yoksa ne ki insan? Biraz kan ve su, biraz deri ve kemik, bolca gözyaşı ve keder. Doğada kederlenen tek varlık insandır biliyor musun? Bak üzüntünden bahsetmiyorum, üzgün hayvanlar da olur elbet. Ama keder sadece insana has bir duygu. Üzüntü ile keder arasında fark ne ki dersen, üzüntü, kaynağı yahut nedeni belli olan bir ruh halidir derim. Keder ise çoğu zaman nedeni belli olmayan kaygılardan kaynaklanır. Kaygı ve endişe arasındaki fark gibi bir şey esasen üzüntü ve keder arasındaki fark. Üzüntü geçer, çok acıtır bazen evet, çok yorar, hırpalar, dağıtır. Ama geçer. Er veya geç, geçer. Keder ise bir kez yapıştı mı insanın paçasına, bırakmaz. Ruhuna, kişiliğine, yüzüne; her şeyine siner insanın."
Füruğ'un yazdığı gibi;
ne tuhaf bir dünya
kimsenin işine karışmıyorum
kimseyi incitmiyorum
ve her an kendimleyim
böyle olunca
herkes beni kurcalıyor