Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırım.
Gözyaşı yağar! Çığlık yükselir! Ağlama yavaş yavaş yürekten aşar gider... Ansızın boğazda düğümlenir, nefesi tıkar ve çaresizce patlayıverir. Bu insanın aşkını, acısını, kederini gösteren en tabii ve en sadık sözdür.