Serhat Baltaş
@Srhtblts
lisans
antalya
15 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Soygun
İskender Pala’nın Soygun romanı, yalnızca bir suç hikâyesi anlatmıyor; insanın iç dünyasındaki açgözlülüğü, hırsı ve vicdan muhasebesini de sorgulatıyor. Kitap boyunca olayların temposu düşmeden ilerlerken yazarın dili ve kültürel göndermeleri hikâyeye ayrı bir derinlik katıyor. Özellikle karakterlerin psikolojik yönleri oldukça başarılı işlenmiş.
Romanı okurken en çok hoşuma giden şey, “soygun” kavramının sadece maddi anlamda kullanılmaması oldu. İnsan bazen fark etmeden kendi huzurunu, değerlerini ya da hayatını da tüketebiliyor. Akıcı anlatımı ve düşündüren alt metniyle bence okunmaya değer bir eserdi.
Reklam
Tek suç müslüman olmak..
İncir Kuşları ve Meyra .. Bu iki kitabın okumasını henüz bitirdim . 1992-1995 yılları arasında yaşanan Bosna Hersek katliamını konu alan etkileyici iki roman. Sırpların 1. Kosova Savaşı’ndan beri Osmanlıya ve müslümanlara olan kinlerinin dışa vurumunu anlatıyor kitaplar.
İncir Kuşları’nın hemen girişindeki “Bu kitap hayal ürünü bir roman değildir.Tamamen gerçeklere dayanmaktadır “ uyarısı kitabın sizi daha fazla sarmasına ve olayları içselleştirmenize yardımcı oluyor. Tarih derslerinden kulak aşinalığımızın olduğu Bosna soykırımını birde bu iki romanla desteklemenizi tavsiye ederim. Kitapları okurken bir TRT belgeseli olan “Srebrenitsa anneleri kayıplarını arıyor” belgeseli oradaki insanlarla bağınızı artırıp empati yaptıracaktır..
Benim için romanın en etkileyici bölümü ise bölgedeki Bosnalıların güvenliğinden sorumlu olan BM Barış Güçleri komutanı MacKenzei’nin Bosnalı esirlere tecavüz etmesiydi.(Savaş sonrası itiraflarda ve mahkemelerde ispatlanmasına rağmen 1993'te emekli olan ve yargılanmayan Lewis MacKenzie, 2001'de ABD öncülüğünde NATO'nun başlattığı, Kanada'nın da dahil olduğu Afganistan'ın işgalinde yeniden boy gösterdi..)
Bu iki kitap Bosna’yı ziyaret etme isteği uyandıracaktır içinizde.
70 Yılda Ne Değişti?İnsan ve Toplum
Henüz bitirdim kitabı. Farklı düşüncelere sürükledi beni.Gerçek hayattan beslenen bugüne geçmişten ışık tutan kitapları ve yazarları hep seviyorum Orhan Kemal’ de onlardan bir tanesi oldu. Dünle bugünü kıyaslama , insanımızı bir kere daha hatırlama imkanı sundu.. 1950’li yıllar ile bugünü karşılaştırdım okurken farkında olmadan.Değişen ne diye her sayfasında sordum kendime.Cevabı bulmak zor olmadı!Hiçbir şey ne yazık ki. Ortamdan ve araçlardan başka ..Artık tarlada toprak ağalarının işlerini yapıp onlara kulluk etmiyoruz! Bizi seçsin diye ırgat başının ağzına bakmıyoruz mesela! Ömrümüzü bir işte başkalarını zengin etmek servetlerini artırmak için harcamıyoruz. Kula kulluk edip kendimizden taviz vermiyoruz!Öyle mi dersiniz? Ne değişti sahi?Tarladan çıkıp şirketlere firmalara yükseldik! Köye tarlaya sığmayıp şehirlere taşmışız kullandığımız araçları giysilerimizi değiştirmeyi geliştirmeyi başarmışız ancak en önemli unsurları değiştirmeyi unutmuşuz 70 yıl sırtımızda taşımışız.Hırsı, hırsızlığı,saygısızlığı. Uyanıklığı zeka sanmayı,kendini diğerlerinden üstün görüp onları kullanma huyumuzu getirmişiz beraberimizde o günden bugüne.Satın alınan insan hayatlarını , 3-5 kuruşla evine ekmek götürmek isteyen insanları sömüren şirket sahiplerini ve yardakçılarını,çalınan emekleri, makine gibi çalıştırılıp robatlaştırılan hor görülen insanları ve bu insanların kazançlarına göz diken sansarları hep aynı şekilde getirmişiz bugüne kadar. Öğrenmemişiz insan olmayı insanca beraber yaşamayı.Başaramamışız paylaşmayı ,vicdanlı olmayı, gözümüzü doyurmayı insana ve kendimize değer vermeyi?
Yaşar Kemal’in “Bir Ada Hikayesi” serisinde Yunanistan mübadelesinin zulüm ve acı çekenlerine olan duygularım tazeyken bu romanı okumak içimi acıttı. Birinci Dünya Savaşında Anadolum; İkinci Dünya Savaşında ise soydaşlarım..Zulüm, coğrafya millet tanımaksızın her zaman diliminde karşımıza acımasızca çıkıyor maalesef. Büyük koltukların kararlarının acısını ,masum insanlar çekmiş yine. Şu 3 günlük dünyayı insanca paylaşmayı, yaşanabilir kılmayı başaramamışız..
