Selda
@Sselda
The world is a book and those who don’t travel read only one page.
43 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
İlya İlya İlya
Çok güzel bir gelecek hayaliniz vardır en ince ayrıntısına kadar hesaplamışsınızdır. Başkasına anlatırken o kadar heyecanlanırsınız ki içiniz içinize sığmaz. Sizi dinleyen kişi anlattığınıza değilde sizin heyecanınıza kapılır.
Aradan yıllar geçer siz kurduğunuz hayal ile kalmışsınızdır anlattığınız kişi sizin hayalinizi yaşıyordur. Ama siz bundan da haberdar değilsinizdir.
Tekdüze bir hayatın bu kadar sade bir dille anlatılıp bu kadar basit gibi görünüp bir o kadar da akılda kalması.
Ruh tembelliğininin vücut bulmuş halini okuyacaksınız. İlya sizi alıp bir yerlere götürmeyecek tam tersine onunla beraber yemek yiyip büyük ihtimalle boş boş oturacaksınız . Maceradan maceraya koşamayacaksınız ama İlya size hikayesini dinletecek.
Yolunuz Petersburgda Viborg mahallesindeki tek katlı , kapısında zincirini koparırcasına havlayan köpeğin bulunduğu evin önüne düşerse içeri girip bir fincan vanilyalı kahve için ama çok oturmayın yoksa sonsuza kadar orada kalabilirsiniz.
Reklam
Bana göre bu kitabı en iyi şekilde özetleyen kelime alışkanlık. Kitapta sıradan bir öğrenci yurdu ve orada geçen olaylar anlatılıyor. Her yurtta olduğu gibi öğrenciler derslerine giriyorlar ve günler böyle geçip gidiyor. Ama içten içe bu sıradanlık öyle gerçek ki okudukça karşınıza çıkan olay her ne kadar üstü kapalı anlatılsada sizi içine çekiyor. Ve yurt sıradan bir yurt olmaktan çıkıp böyle bir olayı barındıran bir bina gerçek hayatta var mıdır , var mıydı ya da gelecekte var olabilir mi? Beni en ürküten şey gelecekte var olması olurdu. En çok hüzünlendiren de geçmişte yaşanmış olma ihtimali. Öğrencilerin hayata geliş amaçlarını bilmeleri ve bu durumu değiştirememeleri içinize oturacak. Gerçek o kadar gerçek ki inkar edip hayatlarına yine de devam ediyorlar. Araba ile yolda giderken acaba şurda durup kendimizi şu uçurumdan atsak nasıl olur deyip bunun sıradan bir olaymış gibi görünmesini iliklerime kadar hissettim. Ruhum acıdı. Ruhları kanıtlanmak için yaratılan ruhlara.
Tangur tungur eden kamyondan inip kavrulmuş toprağa adımını atınca bir oh çekemeden ciğerlerine dolan tozun boğucu etkisiyle öksürmeye başlıyorsun. Hava alabildiğine sıcak, yerler barut gibi. Adım atsan ortalık yanacak gibi. Soluklanacak tek bir gölge bile yok. Zar zor yürüyorsun. Düşe kalka vardığın köyde de kimse yok. Vakit öğle. Bunaltıcı havaya alışamamışken köyün kendine has hayvan kokusu burnundan ciğerlerine hücum ediyor resmen. Kuru hava çekiyorsun habire. Derme çatma evler, kıyıda köşede bırakılmış boş sepetler, ortalıkta gezmesi gereken tavukların, horozların yokluğu. Birkaç adım attıktan sonra karşıdan ağır ama bir o kadar da çevik adımlarla uzun boylu zayıfça bir adam geliyor. Poşusu başında, nefesi ta ciğerinde kurumuş adamın. Yaklaştı. Soluklandı. Hayrola kimsin necisin diye bir soru bekledim ama beni görmeden göremeden geçip gitti. Ardından öyle bir gölge bıraktı ki saat 12 olmasına rağmen dev bir gölge geçti önümden. Dağlar kadar yıkılmış mutluluklarının gölgesi düştü önüme. Su var mı diyemedim. Çalkama da olur diyemedim. Yutkundum sadece. Kuru kuru.
Gülüyor, izleyelim. Düşünüyor, izleyelim. Oturuyor, izleyelim. Susuyor, izleyelim. Sürünüyor, izleyelim. Ağlıyor, izleyelim. En sonunda ölüyor, en çok onu izleyelim. Çok eski hem de çok yeni bir hikaye. Fantastik öğeleri olan bir kitap ama öyle hayal gücünüzü yoracak cinsten değil. Kitabın ruhu fantastik ama fiziken olay yan mahallenizde de gerçekleşebilir. Doğduğumuzda ağladığımızı izleyenler öldüğünüzde de sessizliğimizi izliyorlar. Öldürmek için ağlatılanları, ağlayarak öldürülenleri izliyorsunuz. Çünkü kitabı izledim okumadım. Geçen her cümlede gözünüzün önünde canlanıyor hikaye. Bu tesadüf olamayacak kadar gerçek. O evi, o yokuşu, o odaları ve o taşları gördüm.
Hep mutlu sonların güzel olduğu hikayelerde insan ağlamaz, hüzünlenmez ama bu hikayede son mutluydu. Zengin beyfendi ve gariban kız, hayatın içinden olan bir hikaye. O kadar sarıyor ki sizi şu ana kadar en kısa sürede okuduğum ikinci kitap. Sonunu biliyorsunuz ama okumaya devam ediyorsunuz. İşte burada kalemin yani yazarın büyüsü sizi altüst ediyor. Hayatımız ne kadar basit ve ne kadar da karmaşık. Yazar kitabında bunu öyle bir ele alıyor ki klasik bir hikaye gibi duran olaylar sonunda size sizi anlatmış oluyor. Karmaşık değil, yorucu değil ama içinde herkes var. Siz de varsınız hikayede ben de.
