Melos
@Ssimgeesenn
*Even Achilles was only as strong as his heel*
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Mişima’dan okuduğum dördüncü kitap sanırım. Önce yazardan biraz söz etmek istiyorum çünkü tanımaya değer biri.
Mişima 20. yüzyılın en önemli japon yazarlarından biri olarak hatırlanır. Öyle ki 68’de Nobele aday gösterilmiş (ama ödülü arkadaşı Kawabata almış), hatta ingiliz kanal BBC ölümünden on beş yıl sonra hayatını elli beş dakikalık bir belgesel olarak yayınlamış (the strange case of mishima).
Yazarlıktan başka senaristlik ve oyunculuk yaptığı filmleri de mevcut (afraid to die, black lizard). Yine de en çok politik aktiviteleriyle tanınıyor. Kendisi geleneksel japon kültürüne sıkı sıkıya bağlı biri ve savaş sonrası Japonya’nın batıyla etkileşimi yüzünden ideolojilerinin değişip kendine özgü kültüründen kopmasından endişe duymuş (ki birkaç sene onu büyüten ninesi de bir dönem daimyoluk yapan Yoritaka’nın torunuymuş, bu açıdan bakınca eski geleneklere bağlı olması anlaşılır bir şey.) Japonyanın eski-yeni kültür çatışması o dönemde hayatlarının içinde çokça yer almış olmalı ki yazarlar bu çatışmadan hiç söz etmese dahi bize ufak değişiklikleri hissettirirler. Mesela bir yanda insanlar geleneksel kimonolar giyerken diğer yanda gömlek pantolon giyen, sinemada batılı filmler izleyen, batının danslarını öğrenen insanlar vardır (bkz. Tanizaki).
Mişima disiplinli kişiliğini kendini bir asker gibi yetiştirmekte kullanmış fakat entelektüel bir gelişimden de söz edebiliriz. Röportajlarında duru ve akıcı bir İngilizce kullanır; kitaplarında güzellik, ölüm (ölüm tasvirli saint sebastian tablosunu taklit ettiği fotoğrafını internette bulabilirsiniz) ve erotizm kavramlarından söz eder. Karakterlerinin kendini anlama çabasını görürüz, bu belki de kendini anlama çabasından geliyordur.
“When a boy…discovers that he is more given into introspection and consciousness of self than
önsöz, ilyada’da insanlar dünyası
Akhilleus dövüşmedikçe Patroklos da savaşa katılamaz. Akhalara çok üzüldüğü halde, efendisinden izin almadan, yardımlarına koşamaz. Ama bu efendilik ne tatlı, ne insanca şeymiş Homeros dünyasında! Akhilleus titrer Patroklos’un üstüne, onu korumak için yiğit ağzına hiç yakışmayan öğütler verir arkadaşına: “çok fazla ileri gitme, Hektor’dan sakın, kent surlarına kadar sokulma,’ diye ne diller döker! Patroklos ölünce de öfke möfke ne varsa hepsini unutur, yalnız dostunu yitirmiş bir dost oluverir.
Önsöz
Sürgünü korumak kralın kutsal bir ödevidir. Nitekim Patroklos’u Peleus evine alır, oğlu ile birlikte yetiştirir. Akhilleus da onu bir kardeşten çok sever, çünkü aralarında kan bağlarından da üstün kutsal bir bağ vardır. Patroklos artık onun adamıdır.