İtirmək qorxusunun əsasları erkən uşaqlıq illərinə gedib çıxır. Potensialları ilə tanış edilməyən, hər istəyi yerinə yetirilən, öz zəhməti ilə əldə etməyi və ya qazanmağı öyrənməyən, həvəsləndirilməyən və özünə inamı dəstəklənməyən uşaqlarda valideynlərdən asılılıq yaranır və bu da öz növbəsində itirmək qorxusunu inkişaf etdirir.
Təriflərə cavab verməmək çox vaxt cəmiyyətdə təvazökarlıq sayılır.
Kimsə sizin bacarığınızı, səylərinizi və işinizdəki uğurları tərifləyib təqdir etdikdə, bunun müqabilində sizin "o nə sözdür, bu mənim işimdir" cavabınız, bu fikri mənimsəyərək bütün müsbət nailiyyətlərinizi görməzdən gəlmək, qiymətləndirməmək və dəyərsizləşdirməkdir. Bu da neqativliklərin asanlıqla böyüyüb kök atmasına səbəb olur.
Asılı şəxsiyyət pozuntusu olan insanlar hər kəsi "yaxşı insan" olduqlarına inandırmağa çalışır, mümkün olduğu qədər onlarla ziddiyyət təşkil edəcək və ya konfliktə girəcəkləri müdirlərin formalaşmasına imkan vermirlər. Beləliklə, onlar öz şəxsiyyətlərini itirirlər. Onlar özlərinə deyil, başqalarının özləri haqqında fikirlərinə əhəmiyyət verirlər.